Ahmet Kuddusi Efendi "rahmetullahi aleyh", Niðde’nin Bor kazasýnda yaþadý.
Ve orada vefat etti.

Bu zatýn bir komþusu vardý ki, ateþe tapardý zavallý.
Büyük Veli, ona Ýslamiyet’i teklif etmek istiyorsa da, müsait bir zamanýný bekliyordu.

Nihayet bir gece hýrsýz girdi adamýn evine.
Ne var ne yok götürdü bütün malýný.
Ýþte bunu fýrsat bilip ziyaretine gitti hemen.

Adam, güler yüzle ve hürmetle karþýladý bu Allah dostunu.
- Buyurun efendim, hoþ geldiniz! dedi.
Ýltifat edip içeri aldý.

Hayret! Hiç üzüntülü bir hâl yoktu adamda.
Üstelik neþeliydi.

Hemen mükellef bir sofra getirip koydu önüne:
- Buyurun efendim, birlikte yiyelim.

- Teþekkür ederim. Uðradýðýnýz musibeti duydum da, bir geçmiþ olsun demeye gelmiþtim, siz buyurun.

Adam gayet sakindi:
- Evet, öyle bir þey oldu. Ama mühim deðil. Bu gibi þeyler musibet gözükse de, nimettir aslýnda.

- Nimet mi dediniz?
- Evet. Ben üç þeye þükrediyorum yine de.

- Neymiþ onlar? Öðrenebilir miyim?
- Birincisi, baþkasý benim malýmý aldý. Çok þükür ben baþkasýnýn malýný almadým.

- Ýkincisi nedir?
- Malým gitti. Ama hamd olsun canýma bir þey olmadý.

- Ya üçüncüsü?
- Dünyalýðýmý götürdüler. Þükürler olsun ki dinim bende kaldý.

Ahmet Kuddusi hazretleri;
- “Çok güzel” dedi içinden, “Bu sözden iman kokusu geliyor”.

Ona dönüp sordu:
- Peki, bir þeyi merak ettim. Neden ateþe tapýyorsun?
- Þimdi ona tapýyorum ki, yarýn yakmasýn beni Cehennemde.

- Yanýlýyorsun. “Ateþ”, bilgisiz, þuursuz bir mahluktur. Ýçine atýlanlarý ayýrt edecek kabiliyet yoktur onda. Bilemez kendine tapanla tapmayaný.

Ve ilave etti:
- Ýstersen deneyelim. Sen, yýllarca ona tapýyorsun. Bense hiç tapmadým. Gel, ikimiz de þu ateþe sokalým elimizi. Bakalým sana iltimas edecek mi?

Ateþperest;
- Olur, dedi. Haydi sokalým.

Önce büyük Veli soktu elini ateþe. Az bekletip sonra çekti. Allah’ýn izniyle eli hiç yanmamýþtý.

Sonra döndü ateþpereste:
- Haydi, sýra sende.

Adam, büyük bir güvenle uzattý ateþe elini.
Fakat o da ne!

Uzatmasýyla çekmesi bir oldu.
Sokmak deðil, yaklaþtýramadý bile.

O anda döndü kalbi.
Hidayet nurlarýyla aydýnlandý yüzü.

Hakikati anlamýþtý artýk.
Ve “Kelime-i þehadet”i getirdi oracýkta.