Enes bin Malik hazretleri “radýyallahü anh” anlatýyor:
Bir gün, Uhud daðýna çýkmýþtý Efendimiz aleyhisselam.

Yanlarýnda Ebu Bekir, Osman ve Ali de “radýyallahü teâlâ anhüm” vardý.
Dað sallanmaya baþladý birden.

Efendimiz aleyhisselam seslendiler:
- Sakin ol ya Uhud! Üzerinde bir Peygamber, bir Sýddýk, iki de Þehid var!

Sallanma durdu.
Hem de anýnda.


Dað konuþuyor

Efendimiz aleyhisselam müþriklerin þerrinden halas için Sebir daðýna çýkmýþlardý ki, bir nida iþitti:
- Ey Allah’ýn Resulü!

Etrafýna bakýndý.
Kimsecikler yoktu ortalýkta.

Ses bizzat daðdan geliyordu:
- Ya Muhammed! Üzerimden in! Daha emin bir yere git!

Efendimiz aleyhisselam sordular:
- Neden?

- Burada müþrikler sana zarar verirlerse, Rabbim beni azarlar.


Bu gelen, O idi

Yine Efendimiz aleyhisselam oniki yaþlarýnda iken, Ebu Talip’le sefere çýkmýþlardý.
Busra denen yerde konakladýlar.

Burada, Bahira adýnda bir rahip vardý.
Semavi kitaplardan ahir zaman Peygamberinin alametlerini ve bir gün buradan geçeceðini öðrenmiþ, teþrifini bekliyordu.

Çok kervanlar görmüþse de, hiçbirinde bu alametleri görememiþti.
Nihayet bir gün ufukta bir kervan göründü.

Evet, bu, beklediði kervandý.
Çünkü alametler vardý.

Bir “bulut”, kervaný takip ediyordu.
Sonra taþlar, kervandaki birine selam veriyor, aðaçlar, Ona doðru eðiliyordu.

Evet, bu O idi.
Ahir zaman Nebisi, Âlemlerin rahmeti geliyordu.
“sallallahü aleyhi ve sellem”.