Peygamber efendimizin “sallallahü aleyhi ve sellem”, doðru ve emin olduðunu düþmanlarý bile biliyor, itiraf ediyorlardý.
Hatta Ebu Cehil bile.

Nitekim o, bir gün kendisine;
- Ya Muhammed! Biz seni yalanlamýyoruz ki. Sen, doðru sözlü ve emin birisin. Hiç yalan söylemezsin, demiþti.

Ertesi gün meþhur “Bedir cengi” olacaktý.

O akþam, müþriklerden biri Ebu Cehili yalnýz görünce arkasýndan sessizce yaklaþtý.
- Ya Eba Cehil!

Hýþýmla döndü.
- Ne var?

- Þurada ikimizden baþkasý yok.
- Evet.

- Biz bizeyiz yani.
- Lafý geveleme. Ne diyeceksen de.

- Sana bir þey soracaktým.
- Sor haydi!

- Ama doðru söyleyeceksin.
- Tamam tamam, sor bakalým!

- Muhammed, doðru ve emin midir, yoksa yalancý biri mi?
- Doðru ve emindir.

- Yalan söylemez mi?
- Hayýr, asla.

Asýl soracaðýný sordu bu defa:
- Peki, Onunla niye savaþýyoruz öyleyse?

Ebu Cehil þaþýrmýþtý. Kafasýný kaþýrken cevap verdi:
- Þey, caným biz kendisine bir þey demiyoruz ki. Getirdiði kitaba karþýyýz.

Ve yükseltti sesini:
- Haydi git yat! Yarýn müthiþ bir savaþ var.


Ebu Süfyan sen misin?

Ebu Süfyan henüz iman etmemiþti ki, yolu Rum diyarýna düþtü bir zaman.
Herakliyus öðrenip, çaðýrttý huzuruna:

- Ebu Süfyan sen misin?
- Evet, benim.

- Sizin þu inkâr ettiðiniz zat var ya,
- Muhammed mi?

- Evet. Onu önceden de inkâr eder miydiniz?
- Hayýr, etmezdik.

- Yani emin biri midir?
- Evet, emindir.

- Hiç yalan söylemez mi?
- Asla.

Herakliyus, buna raðmen iman edemedi.

Ama Ebu Süfyan, Mekke’nin fethi günü iman etmiþ, sahabi olmakla þereflenmiþtir.
“radýyallahü anh”