Ömer bin Abdülaziz “rahmetullahi aleyh” halife seçildiði gün, Salim bin Abdullah adýndaki bir alime mektup yazýp rica etti:
- Bana, hazret-i Ömer’den “radýyallahü teâlâ anh” bilgi ver. Onun izinden gitmek istiyorum.

O da cevabýnda;
- Çok zor. Allah yardýmcýn olsun, diye yazdý.

Ve þu bilgileri verdi:
Hazret-i Ömer halife olunca, eshab maaþ tayin ettiler kendisine.
O, bunu fazla görüp kabul etmedi.

Yarýsýnda anlaþtýlar.
Daha sonra arttýrmak istedilerse de, bunu ona söylemek cesaret isterdi.

Ýki sahabi bunu göze aldýlar.
Söylemeye giderken, hazret-i Osman durdurdu onlarý:

- Nereye gidersiniz?
- Halifeye.

- Hayrola, ne için?
- Maaþýný arttýralým diye teklif edeceðiz.

Hazret-i Osman “radýyallahü teâlâ anh” çok þaþýrdý:
- Siz Ömer’i tanýmaz mýsýnýz? Boþuna gitmeyin.

- Neden ya Osman?
- Kabul etmez. Üstelik de kýzar size. Benden söylemesi.

- Peki ne yapalým?
- Kýzý Hafsa’ya söyletebiliriz. Belki kýrmaz onu.

O gidenler;
- Ýyi fikir, dediler.

Ve doðruca hazret-i Hafsa validemize “radýyallahü teâlâ anha” gittiler.
Durumu anlatýp, sýký sýký tenbih ettiler:
- Aman ha, bizim gönderdiðimizi söyleme sakýn!

Hafsa validemiz “radýyallahü teâlâ anha”;
- Olur, söylemem, dedi.

Ve babasýna gidip arzetti meseleyi.
Ama korkulan olmuþtu.

Kýzým seni kim gönderdi?

Hazret-i Ömer kabul etmediði gibi celallenip çýkýþtý ona:
- Kýzým seni kim gönderdi?
- Söyleyemem baba, söz verdim.

- Peki Allah için söyle. Kaç elbisesi vardý o Serverin?
- Sadece iki kat.

- En kýymetli yemeði neydi?
- Arpa ekmeðiydi. Bazen onu da bulamazdýk.

- Peki, en rahat yaygýsý neydi?
- Kaba kumaþtan bir yaygýmýz vardý. Kýþýn yorganýmýzdý, yazýn minderimiz.

- Öyleyse git de sor onlara. Resulullah efendimiz aleyhisselamýn dünyada yaþayýþý böyleyken, baþka türlü yaþamak yakýþýr mý Ömer’e?

Ve verdi talimatýný:
- Git, söyle onlara. Bir daha böyle þeyler için seni bana göndermesinler!

Hazret-i Hafsa “radýyallahü teâlâ anh” mahcup olmuþtu:
- Peki babacýðým, dedi.