Balýkesir’in Sýndýrgý kazasýnýn Iþýklar köyü mezarlýðýnda bir türbe var.
Ýçinde üç kabir bulunuyor.

Üçü de Horasan’dan gelmiþ Hak aþýklarýdýr.

Bunlardan biri Ahmed Dede "rahmetullahi aleyh" adýnda bir Velidir.
Yüz yýllar önce bu yörede yaþadý.

Iþýk saldý kararmýþ gönüllere.
Halis Allah adamý olup, kerametleri vardý.

Bir menkýbesi þöyle:

O devirde, gençten biri bu zatýn huzuruna gelip arzetti bir gün:
- Efendim, benim hiç bir dünyalýðým yoktur. Babamsa çok zengin. Ne olur ona söyleyin de, bana servetinden bir þeyler versin. O sizi dinler.

Ahmed Dede nasihat etti gence:
- Evladým, kanaat et. Þükret bu haline.

Lakin bu söz, genç adama pek tesir etmemiþti.
- Aman hocam, sýkýntý içindeyim. Nasýl þükredeyim bu hale?

Mübarek acý acý baktý delikanlýya:
- Allahü teâlâ seni aç mý býrakýyor evladým?
- Hayýr efendim. O kadar da deðil.

- Öyleyse?
- Hani diyorum ki biraz malým olsa fena mý olur. Rahat yaþarým þu dünyada. Sýkýntý çekmem.

Büyük Veli acýyarak baktý gence:
- Bak evladým sen Müslümansýn deðil mi?
- Elhamdülillah efendim.

- Ehl-i sünnet üzere iman etmiþsin ve Müslüman bir memlekette yaþýyorsun.
- Çok þükür hocam.

- Gözlerin görüyor mu evladým?
- Evet efendim, iyi görüyor.

- Kulaklarýn iþitiyor mu?
- Ýþitiyor hocam.

- Elin ayaðýn da tutuyor herhalde.
- Hamd olsun hocam.

Büyük Veli sormaya devam etti:
- Kalbinde, midende, herhangi bir uzvunda bir rahatsýzlýðýn yok deðil mi?
- Yok hocam çok þükür.

Mübarek zat bu cevaplarý alýnca;
- Daha ne istiyorsun? buyurdu. Dünyada milyonlarca insan var ki, bu nimetlere sahip deðil. Ama sen sahipsin. Bu, þükretmen için kâfi sebep deðil mi?

Genç anlamýþtý hatasýný.

Ellerine sarýlýp, hürmetle öperken mýrýldandý:
- Çok haklýsýnýz efendim.

- Bundan sonra þikayet edecek misin?
- Hayýr efendim, asla. Benim hiçbir þeyden þikayet etmeye hakkým yokmuþ. Sayenizde bunu çok iyi anladým þu anda.