Balýkesir’in Bigadiç kazasýna baðlý Adalý köyünde bir Veli yatýyor.
Davut Dede "rahmetullahi aleyh".

Bu zata bir gün;
- Efendim, Velileri vesile ederek dua edilir mi? diye sordular.

Cevabýnda;
- Edilir, ama bir þartla, buyurdu.
- O þart nedir efendim?

- Onlarý vesile ederek bir þeylere kavuþursak, bunlarý o Evliyadan bilmeyeceðiz. Allah’tan bileceðiz. Çünkü her iyiliði yaptýran, gönderen, yalnýz Odur.

Sordular.
- Ya Evliyalar hocam?

- Onlar aciz birer kuldur ancak. Bir þey yaratamazlar. Lakin Allahü teâlâ onlarý çok sevdiði için, onlarýn hatýrýna istenilen þeyi verir.

Onu çekemiyordu, ama...

O devirde bir kiþi vardý ki, bu zatý çekemiyor, aleyhinde konuþuyordu daima.

Bir gün, “Ey zýndýk! Ey bidat sahibi!....” diye baþlayan, hakaret ve iftiralarla dolu bir mektup yazýp gönderdi bu zata.

Davut Dede okudu mektubu.
Sonra cevabýný yazýp, bir kese dolusu para ile birlikte verdi bir talebesine:
- Bunlarý o kimseye götür evladým.

Talebe;
- Baþ üstüne efendim, dedi.

Ve götürüp verdi.
Mektup þöyleydi:

“Muhterem efendim! Günahlarýmý almakla, bana çok büyük iyilik yapmýþsýnýz. Bu iyiliðinize karþý, ben de bu paralarý size hediye ediyorum. Lütfen kabul edin”.

Adam mektubu okuyunca fevkalade utandý.
Yaptýklarýna piþman olup, rica etti o talebeye:
- Beni hocana götür lütfen!

Piþmanlýðýný bildirip af dileyecekti.
Dergaha yaklaþýnca;
- Dur! dedi.

Boynuna bir ip geçirip, ucunu da o gence verip;
- Tut þunu! dedi.

Çocuk þaþýrdý:
- Peki ama niçin?

- Bu yularýmdan tutup, çeke çeke hocanýn huzuruna götür beni.
- Estagfirullah, bunu yapamam.

- Sen beni dinle. Hayvanlýk edip o mübarek zata neler yazmýþtým neler. Þimdi, bu halimi görür de, bu gerçekten hayvanmýþ diye belki beni affeder, dedi.

O þekilde girdiler huzura.
Ve affa kavuþup, talebesi olmakla þereflendi o gün.