Hasan Dede "rahmetullahi aleyh", Balýkesir’in Sýndýrgý kazasýnýn Iþýklar köyünde yatan bir Veli.

Gönül ehli bir zattý.
Horasandan, yýllar önce gelmiþ bu yöreye.

Orta boylu, buðday benizli, nur yüzlü idi.
Günahtan þiddetle kaçar;
- “Haram ateþtir, ona yaklaþmayýn!” derdi sýk sýk.

Bir sohbetinde;
- Kardeþlerim! Her halinizde Allahü teâlânýn rýzasýný düþününüz! Her iþinizi Onun emrettiði gibi yapýnýz! buyurdu.

Ve ekledi:
- Unutmayýn ki biz kuluz. Sahibimizin emrindeyiz. Bu dünyada Onun emrettiði gibi yaþamazsak, dünyada da sýkýntý çekeriz, ahirette de.

Büyük Veli, insanlarýn haklarýna çok saygý gösterirdi.

Sordular:
- Neden böyle yapýyorsunuz?

Buyurdu ki:
- Müminlerin hakkýna saygý, Allahü teâlânýn hakkýna saygýdandýr.

O da Allah’ýn bir mahluku

Çok da merhametliydi.
Olacak bu ya, o devirde bir köpek cüzzam hastalýðýna yakalandý.
Vücudu yara bere içinde olduðundan, “iðrenç” bir görünüm arzediyordu.

Gören, kaçýyordu yanýndan.
Kovula kovula gelip Hasan Dede’nin kapýsýnýn eþiðine yatýverdi.

Mübarek zat, halini görüp acýdý hayvana.
Köyün dýþýnda bir kulübe yapýp tedaviye baþladý.

Yaralarýný temizleyip merhem sürdü.
Karnýný doyurdu.
Kýrk gün sonra iyileþti hayvancaðýz.

Köy halký;
- Efendim, dediler. Bir köpeðe bu kadar ilgi göstermenizin hikmeti nedir acaba?

Buyurdu ki:
- Niçin ilgilenmeyeyim? Bu da Allah’ýn bir mahluku. Ýslamiyet, Allahü teâlânýn emirlerine kýymet vermek, mahluklarýna þefkatli davranmaktýr.

Þöyle devam etti:
- Kýyamet günü cenâb-ý Hak bana; “Bu köpeðe niçin acýmadýn? Onu o halde gördün de, o hastalýktan niçin kurtarmadýn? Ayný hastalýða sen de yakalanabilirdin, bu ihtimali hiç düþünmedin mi?” diye soracaðýndan korktum. Onun için ilgilendim.

Ardýndan;
- Kardeþlerim! Sizler de kalbinizi her mahluka karþý merhamet hissiyle doldurun, buyurdu.

Ve ekledi:
- Büyüklerimiz; “Merhamet etmeyene merhamet olunmaz” buyuruyorlar.