Harput’un büyük Velilerinden Ömer Naimi Efendi’ye "rahmetullahi aleyh", bir gün genç bir talebesi gelip;
- Efendim, iman nedir? diye sordu.

Cevabýnda;
- Ýman, dinden olduðu sözbirliði ile bildirilmiþ olan þeylere, kalb ile inanmaya ve dil ile de bu imanýný söylemeye denir, buyurdu.

Tekrar sordu:
- Ýman edilecek þeyler nelerdir efendim?
- Allahü teâlânýn var ve bir olduðuna, kitaplarýna, peygamberlere, meleklere ve ahiret gününe inanmaktýr.

- Baþka efendim?
- Ahirette, Haþra, Neþre, Cennette ebedi nimetlere, Cehennemde ebedi azablara, göklerin yarýlmasýna, yýldýzlarýn daðýlmasýna, arzýn parça parça olmasýna inanmak da imandandýr.

- Daha var mý hocam?
- Evet. Beþ vakit namazýn farz olduðuna ve bu namazlarýn rekatlarýnýn adetlerine, zekat vermenin farz olduðuna, Ramazanda her gün oruç tutmanýn ve gücü yetene, hac etmenin farz olduðuna inanmak da imandandýr.

Ve ekledi:
- Ayrýca þarap içmenin, domuz eti yemenin, haksýz yere adam öldürmenin, anaya babaya karþý gelmenin, hýrsýzlýk ve zina etmenin, yetim malý yemenin, faiz alýp vermenin ve kumar oynamanýn haram olduklarýna da iman etmek lazýmdýr.

Günah, imaný giderir mi?

Delikanlý sordu yine:
- Günah iþlemekle iman gider mi efendim?
- Hayýr, gitmez.

- Büyük günah iþlese de mi efendim?
- Evet, büyük günah iþlese de imaný gitmez. Ancak harama helal, helale de haram diyenin imaný gider. Ama tövbe ederse, muhakkak affolur.

Þöyle devam etti:
- “Ben elbette müminim” demeli ve imanlý olduðunu söylemelidir. Müminim derken, “Ýnþallah” dememelidir ki, bundan þüphe manasý çýkabilir.

Genç sordu:
- Son nefes için inþallah denmez mi efendim?
- Denebilir. Ama dememek daha iyidir evladým.