Ýbrahim Dede "rahmetullahi aleyh", Balýkesir erenlerindendir.

Bir gün, bir sevdiðiyle sohbet ediyordu ki;
- Kardeþim, þu insanoðlunun hiç bir þeye hükmü geçmiyor, buyurdu. Ne kendi vücuduna tesir edebiliyor, ne de dýþ þartlara. Yani bizler aciz birer kuluz. Kendimize ait hiç bir þeyimiz yoktur.

Þöyle devam etti:
- Ýnsan akþam yatýyor. Bazýlarý, sabah kalktýðýnda, bakýyorsunuz ya felç olmuþ mâzallah, ya da aklý gitmiþ, öyle deðil mi?
- Evet efendim. Hatta ölmüþ oluyor hocam.

- Öyle ya. Kalbimizin çalýþmasý elimizde mi? Durmasýna mani olabiliyor muyuz?
- Mümkün deðil.

- Bugün bir deprem olacak olsa, kim mani olabilir?
- Hiç kimse.

- O halde biz neyiz? Aciz bir kul. Ýnsan oðlunun yegane vasfý aciz olmasýdýr. Ýnsan, tek kelimeyle “Aciz” demektir yani.

Ve sordu ona:
- Ýnsan ahirete giderken, malýný mülkünü götürebiliyor mu?
- Yok efendim.

- Çoluk çocuðunu?
- Götüremiyor tabii.

- Peki ne götürüyor? Yalnýz Allah için yaptýðý amelleri. Ama yine de Cennete girmek, amelle deðil, Allah’ýn rahmetiyle olur ancak.

Ve þunu anlattý:

Bize ne getirdin?

Talebeden biri, hocasýný ziyarete gitmiþ bir gün.
Hocasý sormuþ:
- Bize ne getirdin evladým?

Delikanlý;
- Sizde olmayan þeyi efendim, demiþ.

Hocasý merak etmiþ:
- Neymiþ bende olmayan?
- Günah efendim. Günahlarýmý getirdim.

Bunu anlatýp;
- Ýþte biz de Rabbimizin huzuruna günahlarýmýzý götüreceðiz, buyurdu. Cenâb-ý Hak rahmetiyle muamele buyursun bizlere.

Ve ekledi:
- Cennete girmek, ancak Allahü teâlânýn rahmetiyle mümkündür.