Balýkesir’in Sýndýrgý kazasýný nurlandýran büyüklerden biri de Kýlavuz Dede’dir "rahmetullahi aleyh".

Bu zat bir gün;
- Kardeþlerim! Herkesle iyi geçinin. Kendinizle asla. Kimseye kýzmayýn, kendinize kýzýn. Herkesi sevin, kendinizi sevmeyin, buyurdu.

- Neden? dediler.

Buyurdu ki:
- Kim kendisiyle iyi geçinir, kendine kýzmaz ve kendini severse, o kiþi zarardadýr. Çünkü kendinden maksat, nefsidir. “Nefs”, düþmanýdýr insanýn. Ona günah iþletip Cehenneme sokmak ister. Ýþte sebep bu.


Dertlerinden kurtulurlardý

Kýlavuz Dede, dert babasýydý insanlarýn.
Baþý sýkýþan Ona koþardý.

O da çare bulmaya çalýþýrdý dertlerine.
Kimine dua ederdi,
Kimine nasihatte bulunurdu.

Bazýsýna da, beyaz kaðýda, kalem kullanmadan parmaðýyla bazý dualar yazýp verirdi.
Allah’ýn izniyle muradlarý hasýl olur, kurtulurlardý dertlerinden.

Bir gün, yine böyle parmaðýyla yazdýðý bir kaðýdý birine verip göndermiþti.
Ancak bu iþ, bir türlü aklýna yatmadý adamýn.

“Hiç parmakla yazý yazýlýr mý?” diyordu kendi kendine.

Bir kaç gün sonra, ayný kaðýdý alýp geldi.
Aklý sýra imtihan edecekti bu Veliyi.

Bu düþünce ile huzuruna varýp;
- Efendim, benim þöyle þöyle bir sýkýntým var, dedi.

Ve o kaðýdý uzatýp rica etti:
- Þuna, benim için bir dua yazar mýsýnýz.

Mübarek, kaðýda bakýp geri verdi kendisine.
- Yazacaðým dua bu kaðýtta var zaten.

Adam belli etmemeye çalýþtý.
Fakat çok mahcup olmuþtu.

- “Ah, yer yarýlsa da...” diyordu giderken.