Hazret-i Ömer “radýyallahü teâlâ anh”, bir gün þehri gezerken kendisini sevindiren bir hadise oldu.

Þöyle ki;

Bir sokaða girmiþti.
Az ilerde çok yaþlý ve safca bir kadýncaðýz evinin önüne çýkmýþ, güneþleniyordu.

Kýzý, Halifeyi fark edince telaþla seslendi içerden:
- Anne! Çabuk içeri gir!

- Neden kýzým?
- Emir-ül müminin bu tarafa geliyor.

Ýhtiyar kalkýp içeri girdi.
Ancak merak etmiþti Emirin kim olduðunu.
Pencereyi açýp bekledi.

Halife tam evlerinin önünden geçiyordu ki, tanýdý hazret-i Ömer’i.
“Aaa, bu bizim Ömer” dedi içinden.

Ve seslendi kýzýna:
- Kýzým, sen Emir geliyor demedin mi?
- Evet anne.

- Biz ona Ömer derdik. Ne zaman Emir olmuþ? deyiverdi.

Ve hazret-i Ömer iþitti bu sözü.

Çok hoþuna gitmiþti.
“Ömer’i kendisine tanýtan kimdir?” diye baþýný kaldýrýp merakla baktý.

Pencerede ihtiyarý görünce seslendi.
- Doðru dersin ey hatun! Ben, o senin bildiðin Ömer’im iþte! dedi.

Ve yürüyüp gitti.
Memnuniyeti yüzünden okunuyordu.


Sen de öleceksin

Bir gün, Harem bin Hayyan, Veysel Karani hazretlerini görüp nasihat istedi.

O büyük zat buyurdu ki:
- Ey Harem, annen baban öldü. Nice Peygamberler öldüler. Allah’ýn Habibi ve hazret-i Ebu Bekir de öldüler.

Sonra derin bir nefes aldý.
- Ah! Kardeþim Ömer de öldü.

Hazret-i Harem inanamadý:
- Hayýr efendim, Ömer henüz ölmedi.

Veysel Karani hazretleri;
- Evet, o da bugün öldü, buyurdu.

Ve nasihat etti:
- Ey Harem, sen de öleceksin. Þimdiden kendini ölmüþ bil. Yakýnlarýna da ölümü hatýrlatarak nasihat eyle.

Ýbni Hayyan üç gün sonra Medine’ye vardý.

Ve sordu insanlara:
- Hazret-i Ömer öldü mü?

- Evet, üç gün önce vefat etti, dediler.