Terzizade Ahmet Efendi "rahmetullahi aleyh" Manisa Velilerindendir.
Duasý makbul bir zattý.
Ýnsanlar, “Onun hürmetine…” diye dua edince, muratlarýna kavuþurlardý.

Þöyle ki:

Sevdiklerinden birini vali hapsetmiþti bir gün.
Halbuki hiç suçu yoktu adamcaðýzýn.

Garip, hapishanede açtý ellerini, yalvardý:
- Ya Rabbi! Ahmet Efendi’nin hürmetine kurtar beni bu zindandan.

Aradan yarým saat geçmemiþti ki, hücre kapýsý açýldý birden.
Gelen, valiydi bizzat.

Piþmanlýk duygusu içindeydi.
- Kusura bakma, dedi. Bir yanlýþlýk olmuþ. Senin suçun yokmuþ. Haydi çýk, evine git!

Ve ilave etti:
- Bugüne kadar hapis kaldýðýn için de hakkýný helal et bana.

Valiye sordular:
- Onu niçin býraktýn?

- Vallahi ben de bilmiyorum, dedi. Gaibten bir ses duydum. “O suçsuzdur, serbest býrak!” diyordu. Acele gelip serbest býraktým kendisini.

Nefsini hesaba çek!

Biri de nasihat istemiþti bu mübarek zattan.

Cevabýnda;
- Selameti doðrulukta, Allahü teâlânýn rýzasýný ise, Resulullah efendimize tâbi olmakta ara, buyurdu. Kendini baþkalarýndan üstün görme.

Þöyle devam etti:
- Sana kötülük yapana, sen iyilik et. Ömrünü faydasýz þeylerle geçirip heba etme. Nefsini hesaba çek. O senin düþmanýndýr.

Adam sordu:
- Nefs benim düþmaným mý efendim?
- Evet. Yalnýz senin deðil, Allah’ýn da düþmanýdýr o.

Ve devam etti:
- Vakit çok kýymetli bir sermayedir. Onu boþa geçirme. Geçen zaman geri gelmez. Ýyi iþleri yarýna tehir etme. Yarýna çýkacaðýnýz belli deðil çünkü.