Müþrikler, Safa tepesinde toplanmýþ, Velid’in tahta putuna tapýnýyorlardý.
Abdullah bin Mesud da “radýyallahü teâlâ anh” uzaktan seyrediyordu onlarý.

O sýrada Peygamber efendimiz “sallallahü aleyhi ve sellem” göründü.
Müþriklerin þaþkýn ve meraklý bakýþlarý arasýnda gelip, hakim bir yere çýkarak kutsal daveti yaptýlar:

- Ey Kureyþliler, “La ilahe illallah” deyiniz!

Bu cümle, balyoz gibi indi beyinlere.
Kin ve öfkeleri kabardý müþriklerin.

Velid, Ebu Cehil’e dönüp göz kýrptý.
Hani, “Haddini bildireyim mi?” gibilerden.
Onun, “Olur!” iþaretiyle yöneldi Efendimiz aleyhisselama.

Küstahça yaklaþtý.
- Ya Muhammed! Hani sen demiyor muydun “Allah insana þah damarýndan daha yakýndýr” diye?

Efendimiz aleyhisselam cevap vermediler.

O devam etti:
- Ýþte bak, benim tanrým bana ne kadar yakýn. Senin Rabbin hani? Sen de Onu göstersene.

Efendimiz aleyhisselam yine sükut ettiler.

Velid cevap alamayýnca, savaþtan galip çýkmýþ bir kahraman edasýyla yoldaþlarýnýn yanýna döndü.

Ve putlarýna yalvardýlar.
Bu defa dilekleri kan kokuyordu:
- Ey tanrýmýz! Muhammedi öldürmekten baþka çaremiz kalmadý. Sen bize yardým et!

O anda garip bir þey oldu.
Kâfir bir cin, o putun içine girip seslendi:
- Tamam! Onu öldürün. Ben yardým ederim size!

Kâfirler þaþkýn ve sevinçliydi.
Þaþkýndýlar, çünkü putlarýndan ilk defa böyle bir ses iþitiyorlardý.
Sevinçliydiler, çünkü putlarý yardým edeceðini bildirmiþti.

Bu sesi Efendimiz aleyhisselam ile Abdullah bin Mesud da “radýyallahü teâlâ anh” duydular.

Ýbni Mesud hazretleri sordu:
- O ses neydi ya Resulallah?

Buyurdular ki:
- O, bir cindir ki, putlarýn içine girer. Halký, Peygamberlerin katline teþvik eder. Ama, daha evvel hangi cin bunu yaptýysa sonunda helak oldu.

Ve ertesi gün.

Allah’ýn Resulü, Abdullah bin Mesud ile birlikte otururken, bir selam veren oldu.

Efendimiz aleyhisselam selamý aldýlar.
Ama kimdi bu selam veren?

Ýbni Mesud kimseyi görmüyordu.

Nihayet o meçhul ses tanýttý kendisini:
- Ya Resulallah! Ben Müslüman cinlerdenim. Dün, kâfir bir cin, bir putun içine girip sizin aleyhinizde konuþmuþ. Bunu duyunca çok üzüldüm. Ve derhal yakalayýp öldürdüm onu. Þimdi bir isteðim var.

Efendimiz aleyhisselam sordular:
- Nedir isteðin?
- Yarýn müþrikleri yine Ýslam’a davet edin. Ben de, o putun içine girip sizi methedeyim.

Efendimiz aleyhisselam memnun olup;
- Peki, öyle olsun, buyurdular.

Cin, sevinçle ayrýldý huzurdan.

Ertesi gün, Efendimiz aleyhisselam Safa tepesine geldiklerinde, müþrikler yine toplanmýþ, o puta tapýnýyorlardý.

Allah’ýn Resulü, yüksekçe bir yere çýkýp seslendiler:
- Ey insanlar! La ilahe illallah deyiniz!

Müþrikler hemen putlarýna döndüler:
- Ey tanrýmýz! Konuþ! Bize Muhammedi kötüle. Onu mahcub et!

Ancak duyduklarý sesle þaþkýna döndüler.
Çünkü konuþan, Müslüman bir cindi.
Ve Efendimiz aleyhisselamý methediyordu.

Müþrikler, önce þaþýrdýlar.
Sonra gazaba gelip;
- Olmaz olsun böyle tanrý! diye söylendiler.

Sonra hep birden hücum edip, bir anda param parça ettiler putlarýný.
Hýnçlarýný alamayýp Efendimiz aleyhisselama saldýrdýlar bu defa.

Adamlar kudurmuþtu sanki.
Sövenler, vuranlar, taþ atanlar.

Resulullah efendimiz aleyhisselam, onlarýn bu yaptýðýna karþý tek bir cümle söylediler.

Buyurdular ki:
- Ey Kureyþliler! Siz bana vuruyorsunuz ama, ben sizin Peygamberinizim!

Ve ayrýlýp evlerine gittiler.
Mahzun ve kýrýk kalb ile.