Habbab bin Eret “radýyallahü anh”, kalbi Allah ve Resulullah sevgisiyle yanan bir garib sahabi.

Müþrikler, onun iman ettiðini öðrenince deliye döndüler.
Ve iþkenceye baþladýlar hemen.

Gömleðini çýkarmakla baþladýlar iþe.
Sonra kýzgýn yassý taþlarý çýplak vücuduna bastýrýrken baðýrdýlar:

- Haydi, Ýslam’dan dön!
- Lat ve Uzzaya inan!
- Muhammedi inkâr et!

Habbab, diþlerini sýktý.
Yüzünü buruþturdu.

Ve insanüstü bir metanetle kelime-i tevhidi haykýrdý:
- La ilahe illallah Muhammedün Resulullah!

Zalimler öfkeden çýldýrdýlar.
Bu defa sert, iðne dikenli çalýlarla çýplak vücudunu taradýlar.

Vücudu kanlar içindeyken Rabbini andý devamlý:
- Allah! Allah! Allah!

Sahibesi Ümmü Enmar, her akþam ateþte ýsýtýp, nar gibi kýzarttýðý bir demir çubukla baþýný daðlýyordu.
Aklý sýra dininden döndürecekti Onu.

Peki muvaffak olabildi mi?
Hayýr.

Ne onu, ne de müminlerden bir tekini.

Bir gün de meydana yýðdýklarý odunlarý ateþlediler.
Sonra Onu tutup, attýlar ateþin ortasýna.

Halbuki ateþ de Allah’ýn emrindeydi.
Hazret-i Ýbrahim’i yakmýþ mýydý?
Hayýr.

Hazret-i Ammar’ý yaktý mý?
Hayýr. Onu da yakmadý.

Nitekim korkunç ateþ sönüverdi birden.

Yorumlarý hazýrdý kâfirlerin:
Sihir!

Fakat “Eden bulur!” buyurulmuþ ya.
Zalim Ümmü Enmar’ýn baþýna þiddetli bir aðrý saplandý bir gün.
Öyle ki, hekim ilaç kâr etmiyordu.

Sonunda bir þey tavsiye ettiler ona.
- Baþýný ateþle daðlatýrsan, geçer, dediler.

Zalim kadýn, Habbab’ý çaðýrýp emretti:
- Þu seni daðladýðým demir çubuk var ya, onu ateþte iyice kýzdýr da getir çabuk!

- Ne olacak?
- Baþýmý daðlayacaksýn!

Habbab,
- Peki olur, dedi.

Hazret-i Habbab’ýn iþi buydu artýk.
Daðlamak.