Manisa’da medfun bulunan bir Hak dostu var.
Haki Baba "rahmetullahi aleyh".

Bir gün, bir gence;
- Evladým, beþ þeyi yaparsan rahat edersin, buyurdu.

Delikanlý merak etti:
- Onlar nedir efendim?

Buyurdu ki:
- Önce, gizli ve açýkta günah iþleme. Ýkincisi, her halinde Ýslamiyet’e uy. Üçüncüsü, insanlardan bir þey bekleme. Dördüncüsü, Allah’ýn takdirine razý ol. Beþincisi de her ihtiyacýný yalnýz Rabbinden iste.

Kapýmýz herkese açýk

Haki Baba, kalb gözü açýk bir Veliydi.
Bir gün yolda giderken, gencin biri gördü bu zatý.

Kendi kendine;
“Ne mübarek insan” dedi. “Acaba sohbetine gitsem beni kabul eder mi?”

O böyle düþünürken, Haki Baba seslendi bu gence:
- Evladým, baksana!

Koþup geldi yayýna:
- Buyur baba.

- Sen bizim sohbetimize niçin gelmiyorsun?
- Þey, çekiniyorum efendim.

- Olur mu, bizim kapýmýz herkese açýktýr evladým.

Genç;
“Ama ben çok günahkârým” diye geçirdi içinden.

Haki Baba;
- Eðer günahkârým diyorsan, biz daha çok günahkârýz, buyurdu. Yarýndan itibaren seni dergaha bekliyorum. Konuþur, sohbet ederiz.

Genç, ertesi gün dergahtaydý.

Burasý ne güzel yer

Vefatýndan otuz yýl kadar önceydi ki, bir gün, þimdi yatmakta olduðu kabrinin bulunduðu yere geldi.

Bazý sevdikleri de vardý yanýnda.

O yerin topraðýna uzun uzun bakýp;
- Burasý ne güzel yer. Gün gelir, biz buraya taþýnýrýz. Ýnsanlar bizi burada ziyaret ederler, buyurdu.

Kimse bir þey anlamadý bu sözden.

Ne zaman ki vefat etti.
Kendisini bu yere defnettiler.

Ýþte o zaman anlaþýldý o günkü sözünün manasý.