Þeyh Sinan Efendi "rahmetullahi aleyh", Manisa erenlerindendir.
Edepsizin biri söz ve hareketleriyle üzerdi bu Allah dostunu.

Yakýnlarý, o adama;
- O hakaret ettiðin zat kimdir, biliyor musun? dediler.

Adam umursamaz bir tavýrla cevap verdi:
- Bilmiyorum, kimmiþ?

- O, Allah’ýn Veli bir kuludur. Allah dostlarýný üzmek hayýr getirmez. Gel vazgeç bu iþten. Yoksa piþman olursun!

Lakin adam nasipsizdi.
Devam etti üzmeye.
Þeyh Sinan hazretleri ise onun bu yaptýklarýna kýzmaz, üstelik dua ederdi.

Nitekim bir gün;
- Ya Rabbi, o kuluna hidayet ver. Onu iki cihanda aziz eyle!
diye dua etti.

Oradakiler þaþýrdýlar:
- Efendim, o size hakaret ediyor. Siz dua ediyorsunuz. Nedir hikmeti?

Cevabýnda;
- Herkes yanýnda olandan verir, buyurdu.

Ve ekledi:
- Merak etmeyin. O, yakýnda piþman olup, tövbe eder.

Ve dediði gibi de oldu.
Adam piþman oldu yaptýklarýna.

Edeple gelip, özür diledi bu Allah dostundan.
Dahasý, talebesi olmakla þereflendi.

Nefs feryat eder

Bir gün de “Namaz”ýn önemini anlatýyordu ki;
- Müslüman demek, “Namazýný hiç geçirmeyen insan” demektir! buyurdu.

Peþinden sordu oradakilere:
- Nefse en zor gelen iþ nedir, bilir misiniz?
- Bilmiyoruz efendim, nedir? dediler.

Buyurdu ki:
- Namaz kýlmaktýr. Çünkü nefs istemez. Bir Müslüman namaza durunca nefsi feryat eder adeta.

Ve þöyle bitirdi sözlerini:
- Bir kimse beþ vaktini muntazam kýlýyorsa, onun yapamayacaðý iþ yoktur.