Peygamber efendimiz “sallallahü aleyhi ve sellem”, bir gün evlerinde otururken hazret-i Ebu Bekir “radýyallahü teâlâ anh” gelip;
- Ya Resulallah, bugün çok açým, diye arzetti.

Efendimiz aleyhisselam cevap vermediler.

Biraz sonra hazret-i Ömer “radýyallahü teâlâ anh” gelip arzetti:
- Ya Resulallah karným çok aç bugün.

Ona da bir þey buyurmadýlar.

Bir müddet sonra hazret-i Ali “radýyallahü teâlâ anh” gelip arzetti:
- Çok açým ya Resulallah.

Efendimiz aleyhisselam, çok sevdiði bu üç sahabisinin haline çok üzüldüler.
Çünkü onlara yedirecek bir þey yoktu evlerinde.

Üstelik kendileri de çok aç idiler.
Zira mübarek karnýnda “Üç taþ” baðlý idi ki, üç gündür yemek yemediklerine iþaretti bu.

Hazret-i Ali sordu:
- Muaz bin Cebel’e gidelim mi ya Resulallah?
- Niçin?

- Onun bahçesinde bir hurma aðacý var ya Resulallah. Meyvesi varsa bize de ikram eder.

Efendimiz aleyhisselam;
- Olur ya Ali gidelim, buyurdu.

Ve kalkýp o sahabinin hanesine vardýlar.

Hoþbeþten sonra Efendimiz aleyhisselam sordu:
- Ya Muaz hiç hurman var mýdýr?

Hazret-i Muaz, mahcup vaziyette önüne baktý:
- Maalesef ya Resulallah.

Efendimiz aleyhisselam, hazret-i Aliye, bahçedeki meyvesiz bir hurma aðacýný gösterip;
- Ya Ali, þu aðacý görüyor musun? Ona git ve benim selamýmý söyle! buyurdular.

Hazret-i Ali;
- Baþ üstüne ya Resulallah! deyip fýrladý bahçeye.

Fakat o da ne?
Aðacýn dallarý taze hurma ile doldu o anda.
Elindeki sepeti taze hurma ile doldurup koþtu huzura.

- Buyurun ya Resulallah!

Hepsi de çok sevinmiþlerdi.
Doyuncaya kadar yediler.

Sonra hazret-i Muaz “radýyallahü teâlâ anh” onlarý konu komþuya daðýttý.
Bitmek þöyle dursun, azalmadý bile.