Hacý Bektaþ Dede "rahmetullahi aleyh", Manisa erenlerindendir.
Babasý vefat edince, annesiyle birlikte zor günler geçirdiler.

Ancak asil haným, kimseden yardým istemedi.
Hacý Bektaþ, çocuk olmasýna raðmen çoðu günlerini oruçla geçirir, su ile açardý iftarýný.

Zira ekmek bulamazlardý yemeye.

Ancak bir gün;
Çok acýktý ve yemek için bir þeyler istedi annesinden.
Lakin piþirecek hiçbir þey yoktu evlerinde.

Öðle namazýný müteakip tekrar yemek istedi.
Anne çaresizdi.

Tencereye “Su” doldurup, sürdü ateþe.
Hani yemek piþiriyormuþ gibi yaptý.
Çaresizdi çünkü.

Ne yapsýn? Zor durumdaydý.
Az sonra sordu oðlu:
- Ne oldu anne? Yemek hâlâ piþmedi mi?

Dertli anne, yaþlý gözlerle cevapladý:
- Yok yavrum, henüz piþmedi.

Aslýnda piþeceði de yoktu.
Ýkindi namazýndan sonra artýk açlýða dayanamayan küçük Hacý Bektaþ, geldi ocak baþýna.

Kaldýrdý tencerenin kapaðýný.
Bir de ne görsün, bir tencere dolusu Pilav.

Sevinçle baðýrdý annesine:
- Anneciðim pilav piþmiþ!

Kadýncaðýz koþtu ocaða.
Ancak inanamadý gördüðüne.

Evet, tencere aðzýna kadar pilav doluydu.

Komþularla iyi geçin!

Bu zat, akrabasýndan bir hanýma;
- Komþularla iyi geçin. Bu, iyi bir huydur! buyurdu.

Sonra þunu anlattý:

Peygamber efendimiz aleyhisselama bir kadýný methedip;
- Çok ibadet yapýyor, dediler.

Efendimiz aleyhisselam sordu:
- Komþularýyla arasý nasýl?
- Ýyi deðil, onlarý üzüyor.

O zaman;
- Öyleyse o kadýnýn gideceði yer Cehennemdir, buyurdular.