Manisa’yý nurlandýran bir Allah dostu var.
Ayni Ali Efendi "rahmetullahi aleyh".

Bu zat, kalb gözü açýk bir Veli olup, kimin ne düþündüðünü anlardý.

Þöyle ki;
Bir gün sevdikleriyle oturuyordu.

O esnada birisi;
“Acaba Allah adamlarýný üzenler, niçin helak oluyorlar?” diye düþünmüþtü içinden.

O böyle düþünürken, Ayni Ali Efendi cemaate dönüp;

- Kardeþlerim, bazý kimseler “Allah dostlarý”na dil uzatanlar niçin helak oluyor? diye merak ederler, buyurdu.

Cemaatten biri;
- Efendim, bunu ben de merak ediyorum, deyince, bu defa ona döndü.

- Sen de mi merak ediyorsun?
- Evet hocam. Sebebini açýklarsanýz sevinirim.

Buyurdu ki:
- Bunun sebebi gayet açýktýr. Þöyle ki; “Allah adamlarý”, Evliyalar, kýnýndan çýkmýþ keskin kýlýç gibidirler. Ona çarpan helak olur.

Adam pek anlamamýþtý.
- Biraz daha açýklar mýsýnýz efendim.

- Bak kardeþim, iki tarafý da keskin olan bir kýlýç düþün. Onu, kabzasýndan bir duvara sýkýca yerleþtirmiþler farzet. Bir kimse gelip, boynunu bu kýlýca vursa ve boynu kopsa, kabahat kimdedir?
- Tabii ki ona çarpandadýr efendim.

- Ýþte Evliyaya dil uzatanlar da aynen buna benzer. Allah adamlarý kimsenin zararýný istemezler. Hatta affederler kendilerine eziyet edenleri bile.

Ve ekledi:
- Ama buna raðmen, Allahü teâlânýn bu dostlarýný üzenler, er geç cezalarýný bulurlar.