Cemaleddin Ezheri "rahmetullahi aleyh", Mýsýr’da yetiþen Velilerdendir.

Bir sabah, kahvaltý yaparken, çok sevdiði kýymetli kýzýna buyurdu ki:
- Yavrum, bu sabah, namazdan sonra düþündüm de, Allahü teâlâ bize ne kadar bol nimetler vermiþ. Mesela kalbimi düþündüm, gözümü düþündüm. Sonra diðer organlarýmý düþündüm. Hepsi de muntazam çalýþýyor, öyle deðil mi?

Tabii bunlardan evvel “Ýman” nimeti var. Peki, bu kadar büyük nimetlere karþý, Allahü teâlâ biz kullardan ne istiyor acaba, biliyor musun?

Sevgili kýzý önüne baktý.
O cevap vermeyince,

- Tek bir þey istiyor kýzým. Tanýnmayý istiyor. Kullarýnýn kendisini tanýmasýný istiyor.

Bu mübarek zatýn sevgili kýzý da, hazret-i Ömer’in “radýyallahü teâlâ anh” yaptýðý gibi yapardý.

Yani bildiði halde mahsus sorardý.

Hazret-i Ömer, Peygamber efendimiz o hususu açýklasýn, o hususta hüküm meydana çýksýn diye mahsus sorarmýþ.

Sevgili kýz da böyle, mübarek babasýnýn geniþ açýklama yapmasý için mahsus sordu:

Dedi ki:
- Allah’ý tanýmayan var mý ki babacýðým? Allah’ý herkes tanýr. Sokaktaki sarhoþa sorsan, o bile bilir Allah’ý.

Buyurdu ki:
- Tanýmak o deðil kýzým. Tanýmak için itaat lazým. Ýtaat etmeyen, tanýmýþ olmaz. Ýtaat, söz dinlemektir.

Ve þöyle devam etti:
- Görmek ayrý, tanýmak ayrýdýr kýzým. Peygamber efendimiz aleyhisselamý Ebu Cehil de gördü, ama tanýyamadý. Tanýyan, inanýr, sever, itaat eder ve saygý gösterir. Eshab-ý kiram böyleydi mesela. Çünkü Onu tanýmýþlar, hatta aþýk olmuþlardý kendisine. Bu aþk ile canlarýný verdiler uðrunda. Ýþte tanýmak budur.

Ve daha açýkladý:
- Çok insanýn Allah demesi, Allahü teâlâ deðildir. Onlar kafasýndaki þeye Allah diyor. Hayallerindeki tanrý adýna ahkâm kesiyorlar. Allah’ýn deðil kendi isteklerinin peþindeler. Allahü teâlâ Habibini geçerek kendisine yapýlan ne ameli kabul eder, ne de imaný. Allahü teâlâ; “Habibimi geçerek bana gelmeyin, arada o olmadan bana gelmeyin, onsuz olan hiçbir þeyi kabul etmem” buyuruyor.

Ve sordu:
- Þimdi anladýn mý yavrum?
- Anladým babacýðým.