Cafer-i Huldi "rahmetullahi aleyh", Baðdat’ta yetiþen Velilerdendir.
Talebesinden biri geldi bir gün bu zata.
Ancak neþesizdi.

Mübarek zat anlayýp sordu hemen:
- Neþesizsin bugün.
- Evet hocam.

- Hayrola, neyin var?
- Dünya sýkýntýsý efendim. Biri bitip öteki baþlýyor.

Sevgiyle baktý gence:
- Evladým dert etme onlarý. Allahü teâlâ bize öyle bir nimet verdi ki, dünyanýn bütün sýkýntýlarý bize gelse, yine de hiç kalýr bu nimet yanýnda.

Ve daha açýkladý:
- Hani insanýn alnýna bir sinek konar ya, elini kaldýrsan uçup gider.
- Evet efendim,

- Ýþte bütün dünyanýn sýkýntýlarý, o sinek gibidir aynen. Kavuþtuðumuz “Ýman nimeti” yanýnda bu böyledir.

Vermeye alýþýn!

Bir gün de birkaç sevdiðiyle sohbet ediyordu.

Onlara buyurdu ki:
- Vermeye alýþtýrýn kendinizi, almaya deðil.

Biri sordu:
- Verecek bir þeyimiz yoksa hocam?

- O zaman tebessüm edin hiç olmazsa. Bu yolla ferahlatýn din kardeþinizi. Bu da bir sadakadýr.

Allah beni seviyor mu?

Bir gün de, bir genç bu zata gelip;
- Efendim, çok merak ediyorum. Allahü teâlâ beni seviyor mu acaba? diye sordu.

Mübarek zat sordu ona:
- Peki, sen Allahü teâlâyý seviyor musun?

- Vallahi çok seviyorum hocam.
- Öyleyse O da seni seviyordur. Çünkü Allahü teâlâ seni sevmese, sen Onu sevemezsin.

Genç adam sevinmiþti.
- Öyle mi efendim?

- Tabii evladým. Sevgi yukardan gelir çünkü. Baba evladýný sevmezse, evlat onu sevemez. Koca, hanýmýný sevmezse, haným onu sevemez. Âlim, talebesini sevmezse, talebe onu sevemez. Bu, hep böyledir.