Carullah Veliyyüddin Efendi "rahmetullahi aleyh", büyük Velilerdendir.
1738 de Ýstanbul’da vefat etti.

Bir talebesi, bu zata sordu bir gün:
- Hocam, sizin yanýnýzda kalbim ferahlýyor. Ayrýlýnca tekrar bozuluyor. Hikmeti nedir acaba?

Cevaben;
- Eshab-ý kiram da böyleydi, buyurdu.

Ve þunu anlattý:

Ebu Dücane hazretleri, bir gün hazret-i Ebu Bekir’e “radýyallahü teâlâ anhüma” gidip halinden þikayet etti:
- Ya Eba Bekir, ben Peygamber efendimiz aleyhisselamýn sohbetinde iken ferahlýyorum. Sohbetten çýkýnca kalbim tekrar dünyaya meylediyor. Neden acaba?

Hazret-i Ebu Bekir;
- Bende de öyle oluyor, buyurdu.

Hazret-i Ebu Dücane;
- Haydi öyleyse, gidip Efendimiz aleyhisselama soralým bunu.
- Haydi gidelim.

Ve gidip sordular.

Efendimiz aleyhisselam buyurdular ki:
- Benim aðzýmdan çýkan her kelime, nurdur. Benim yanýmda iken hepinizi nur kaplýyor. Ama dýþarý çýkýnca Ebu Cehilleri, Ebu Lehebleri görüyorsunuz. Onlarýn zulmeti kaplýyor sizi.

- Ya Resulallah, sizden sonra biz ne yaparýz? dediler.

Efendimiz aleyhisselam buyurdu ki:
- Namaz kýlýn, Kur’an-ý kerim okuyun, Allah deyin. “Allah dostlarý”nýn sohbetinde bulunun!


En faziletli kelime

Bu zat, bir gün bazý gençlere:
- En faziletli kelime nedir, biliyor musunuz? diye sordu.

Gençler sustular.

Buyurdu ki:
- Hak söze “Peki” demektir.

Ve þöyle izah etti bunu:
- Hazret-i Ebu Bekir “radýyallahü teâlâ anh”, Resulullah efendimiz aleyhisselamýn davetine “Peki” dedi. Ýnsanlarýn Peygamberlerden sonra birincisi oldu. Ebu Cehil “Hayýr” dedi, bu ümmetin firavunu oldu.