Derya Ali Baba "rahmetullahi aleyh", Anadolu Evliyasýndandýr.
O devirde Hasan isminde bir kimse vardý ki, sevmiyordu bu Allah dostunu.
Yolda rastlasa, yüzünü çeviriyordu ondan.

Bir gece rüya gördü.
Peygamber efendimiz aleyhisselam, o beldeye teþrif etmiþti rüyasýnda.
Koþtu hemen, selam vermek istedi.

Ancak Efendimiz aleyhisselam mübarek yüzlerini öbür tarafa çevirdiler.
Adam o tarafa geçti.
Ama yine yüz bulamadý.

Çok üzülüp baþladý aðlamaya.
- Ya Resulallah! Benden niçin yüz çeviriyorsunuz? Bir hata mý iþledim? diye sordu.

Efendimiz aleyhisselam cevabýnda;
- Evet. Sen o Allah adamýndan yüz çeviriyorsun. Halbuki ben Onu çok seviyorum, buyurdu.

Bu sözü iþitip uyandý uykudan.
Anlamýþtý hatasýný.
Sabahleyin koþtu bu zatýn dergahýna.

Tam kapýya yaklaþmýþtý ki, bir talebe karþýlayýp ismiyle hitab etti kendisine:
- Buyurun Hasan bey amca! Hocam da sizi bekliyor.

Adam þaþkýnlýk içinde girdi içeri.

Büyük Veli kendisine þefkatle bakýp sordu:
- Bu gece çok mu üzüldünüz?

Mahcup vaziyette önüne baktý:
- Evet efendim. Çok üzüldüm.

- Ne kadar üzülseniz azdýr kardeþim. Efendimiz aleyhisselam bir kimseden yüz çevirir de, o insan üzülmez mi hiç?

Adamcaðýz çok çok özür diledi.
Ve talebesi olmakla þereflendi o gün.

Ýmanýn mükafatý

Bir gün de cemaatine;
- Cennete iman ile girilecek, ama bir þartla, buyurdu.

Merak ettiler:
- O þart nedir efendim?

Buyurdu ki:
- Ýmanýn doðru olmasý lazým. Ýþte bu “Doðru iman” o kadar kýymetli ki, Allahü teâlâ onun mükafatýný dünyada vermiyor.

Sordular:
- Hikmeti ne efendim?

- Çünkü dünya, buna müsait deðil. Bu dünya, yýpranmaya, yok olmaya mahkum. Ahiret nimetleri ise devamlý ve sonsuzdur, buyurdu.

Ve ekledi:
- Allahü teâlâ bu nimetler için “Cennet”i yarattý. Ýmanýn karþýlýðý olan nimetleri Cennette verecek.