Hoca Seyfeddin Efendi "rahmetullahi aleyh" Manisa-Kula’da medfun bir Allah dostu.

Bir gün, biri geldi bu zatýn yanýna ve;
- Hocam, maddi sýkýntý içindeyim. Ne olur, bana biraz yardým edin, diye rica etti.

Mübarek zat, bir zengine gönderdi onu:
- Falana git. Benim selamýmý söyle. Sana þu kadar borç versin. Eline geçince ödersin sonra.

Adam memnun olmuþtu.
- Allah razý olsun! dedi.

Ve sevinçle çýktý huzurdan.
Hazýrlanýp düþtü yola.

Fakat yolda deðiþtirdi fikrini.
Kendi kendine; “Niye ödeyecekmiþim. Hiç de ödemem. Parayý alýr almaz kaybolurum ortadan” diye düþündü.

Þeytana uymuþtu.
Bu fikirle geldi zenginin kapýsýna.

Tam girecekti ki, iki kiþi çýktý içerden.
Bunlar, Hoca Seyfeddin Efendi’nin gönderdiði kimselerdi.

Ondan önce gelip;
- Sakýn filan adama para verme! diye tembih etmiþlerdi o zengine.
Onlar çýkýnca, bu girdi içeri.

Zengin onu görünce astý suratýný:
- Buyur, ne istiyorsun?
- Beni Hoca Seyfeddin Efendi gönderdi. Size selamý var.

- Niçin gönderdi?
- Biraz paraya ihtiyacým var da. Siz verebilirmiþsiniz.

Zengin, baþýný olumsuzca iki yana salladý.
- Param yok kardeþim. Kusura bakma.

Adam hiç böyle bir cevap beklemiyordu.
O hýrsla gelip neticeyi bildirdi bu Veliye:
- Beni o zengine gönderdiniz ama hiçbir þey vermedi.

- Neden vermedi acaba?
- Bilmiyorum.

Mübarek acý acý gülümsedi:
- Biz, hainlerle alýþveriþ yapmayýz kardeþim! Niyetini deðiþtirmeseydin, verirdi elbette.

Adam anlamýþtý hatasýný.
Bin piþmandý öyle düþündüðüne.
- Haklýsýnýz, dedi.

Ve elini öpüp, özür diledi bu büyük Veliden.