Baba Nimetullah Nahcivani "rahmetullahi aleyh", Osmanlýlar zamanýnda yetiþen Velilerdendir.

1514 de Konya’nýn Akþehir kasabasýnda vefat etti.

Bir gün, biri huzuruna biri geldi ve;
- Efendim, ben Hýzýr aleyhisselamla görüþmeyi çok istiyorum. Ne yapayým acaba? diye sordu.

Cevaben;
- Bunun için üç þeye dikkat etmen lazým, buyurdu. Birincisi, elinden geldiðince Ýslamiyet’e uymaya çalýþ. Ýkincisi, kalbinde Müslümanlara karþý kin ve haset bulundurma. Bir de dünyaya düþkün olma.

Adam sevindi:
- Bunlarý yaparsam görüþür müyüm hocam?
- Ýnþallah. Hýzýr aleyhisselam, kendisinde bu üç haslet bulunan kimselerle görüþür ancak.

Her günü, son gün bil!

Bir gün de, nasihat isteyen bir gence;
- Her günü, “son gün”, her namazý, “son namaz” olarak kabul et, buyurdu. Öyle yaþa bu dünyada.

Sonra sordu o gence:
- Sen Allahü teâlâyý seviyor musun evladým?
- Elbette efendim, seviyorum.

- Peki Onun emirlerine uyuyor musun?

Genç büktü boynunu:
- Tam uyamýyorum hocam.

Buyurdu ki:
- Bak evladým, kim Allahü teâlânýn emirlerine uymazsa, onun “Allah’ý seviyorum” demesi doðru olamaz.

Tekrar sordu:
- Resulullahý seviyor musun?
- Seviyorum efendim.

- Peki Onun sünnetlerine uyuyor musun?
- Tam uyamýyorum.

Buyurdu ki:
- Resulullahýn sünnetine uymayanýn da, “Onu seviyorum” sözü doðru olmaz evladým.

Delikanlý sordu:
- Yani uymadan sevilmez mi efendim?
- Hayýr evladým. Sevgi, itaat ister. Ýtaat etmeyen, sevmiþ olmaz.