Manisa’nýn Kula ilçesinde yatan bir Veli var.
Þah Süleyman Efendi "rahmetullahi aleyh".

Talebesinden biri evlendi bu zatýn.
Mutluydular, ama maddi sýkýntý çekiyorlardý.

Derken çocuklarý olacaktý ve yaklaþtý doðum günü.
Ama bebeði sarmak için bir bez parçasý bile yoktu evlerinde.

Hanýmý bir gün beyine dedi ki:
- Efendi, ne olur, bu halimizi arz et Hoca Efendiye. Belki bir yardýmý dokunur.

- Olur haným, dedi.
Ama utanýp söyleyemedi.

Bir kaç gün, hep söylemek niyetiyle geldi dergaha.
Söyleyemeden eve döndü.

Doðuma birkaç gün kalmýþtý ki, hocasý bu genci çaðýrýp sordu:
- Evladým, sizin paraya ihtiyacýnýz yok mudur?

Genç susup önüne baktý.
- Siz yeni evlisiniz evladým. Çocuðunuz olur belki.

Ve bir kese akçe uzatýp;
- Al þunu da, sýkýntý çekmeyin. Yine bir ihtiyacýn olursa bana gel, çekinme, buyurdu.

Delikanlý öptü hocasýnýn elini.
Sevinçle ayrýldý huzurundan.

Dinin iki temeli

Bu zat, bir gün de cemaatine;
- Ýslamiyet, iki temel üzerine kurulmuþtur! buyurdu. Birincisi öðrenmek, ikincisi öðretmektir.

Ve ekledi:
- Ýslamiyet’i bilmemek felakettir. Çünkü cahillik özür deðildir. Ahirette; “Öðrenemedim, bilmiyordum” gibi sözler geçersiz olacaktýr.

Ve ilave etti:
- Bilmeden günah iþleyen, iki kat günaha girer.

Þaþýrdýlar:
- Ýki kat mý efendim?

- Evet. Birincisi “o fiili iþlemesi”, ikincisi ise, “o fiilin günah olduðunu öðrenmemesi”dir.

Sordular:
- Öðrenmesi farz mýydý efendim?

- Evet. Lüzumu kadar din bilgileri öðrenmek her Müslümana “Farz”dýr ve imkan dahilindedir.