Peygamber efendimiz “sallallahü aleyhi ve sellem”, bir sabah vakti hazret-i Aiþe’nin “radýyallahü teâlâ anha” hanesine geldi.

Geceyi öbür zevcesinin yanýnda geçirmiþti.

Ýçeri girince sordular:
- Ya Aiþe, yiyecek bir þey var mý?

Hazret-i Aiþe validemiz, boþ bulunup, þaka yollu cevap verdi:
- Bu gece kaldýðýnýz evde, size yemek çýkarmadýlar mý?

Efendimiz aleyhisselam gücenmiþti bu sözüne.
Þaka da olsa, müteessir olmuþlardý.
Dýþarý çýkmak için hazýrlandý.

Tam kapýdan çýkýyordu ki, Aiþe validemiz piþmanlýkla tuttu eteðinden.
- Özür dilerim, gitmeyin, dedi.

Resulullah efendimiz, mübarek eteðini çekip çýktý evden.
Aiþe validemiz periþandý.

Yüzünü yere koyup, gözyaþlarý içinde yalvarmaya baþladý:
- Ya Rabbi, Habibini üzdüm, beni affet!

Durmadan aðlýyor,
gözlerinden akan yaþlar yerleri ýslatýyordu.

O anda Hak teâlâ, Cebrail aleyhisselamý gönderdi Habibine.
Resulullah efendimiz tam mescide giriyordu ki, bir anda yanýna gelip;
- Girmeyin ya Resulullah! dedi.

- Neden ya Cebrail?

Arzetti ki:
- Ey Allah’ýn Habibi, Aiþe’nin gözyaþlarý ýrmak olmuþ akýyor. Rabbimiz eve dönüp, kendisini teselli etmenizi emrediyor.

Resulullah efendimiz, acele eve döndü.
Aiþe validemiz Efendimiz aleyhisselamý görünce,
çok sevinip tekrar özür diledi.

Resulullah özrünü kabul buyurdular.
Ýkisi de mesrur olmuþlardý.

O anda emretti Hak teâlâ:
- Ey Cebrail, iki sevgiliyi barýþtýrdýk. Þimdi Cennete gir. Oradaki nimetlerinden götürüp ikram et onlara.

Cebrail aleyhisselam, bir anda Cennete girdi.
Türlü Cennet nimetlerinden alýp götürdü önlerine.

Bunlar da babana kalsýn!

Aiþe validemiz, bir lokma Resulullah efendimize verir,
ikinci lokmayý kendisi alýrdý.

Ýki lokma kalýnca, Efendimiz aleyhisselam;
- Ya Aiþe, bunlar da babana kalsýn! buyurdu.

O anda kapý çalýndý.
Resulullah efendimiz;
- Aç ya Aiþe! Ebu Bekir gelmiþtir, buyurdular.

Gerçekten de hazret-i Ebu Bekir “radýyallahü teâlâ anh” gelmiþti.

Ýçeri girince;
- Bunlar Cennet nimeti ya Eba Bekir, senin için ayýrdýk, buyurdu.

Hazret-i Ebu Bekir, aldý o lokmalarý.
Birini Resulullah efendimize uzattý.
Öbürünü kýzýna.

Efendimiz aleyhisselam sordular:
- Niçin böyle edersin ya Eba Bekir?

Edep ve muhabbetle arzetti ki:
- Sizin yemeniz, benim yememden bin kat hayýrlýdýr ya Resulallah!