Irak’ta yetiþen Velilerden Ebu Yakub Nehrecuri hazretleri "rahmetullahi aleyh", bir gün o yerin valisiyle birlikte bir kýr gezintisine çýkmýþtý.

Derken bir dere kenarýnda oturdular.
O sýrada bir kiþi geldi oraya.
Elinde bir tepsi et yemeði vardý.

Valiye yaklaþýp;
- Sayýn valim, bu eti sizin için kýzarttým. Buyurun, afiyetle yiyin, diye arzetti.

Vali kabul edip teþekkür etti adama.
Zaten de acýkmýþlardý.
Oturdular yemeðe.

Vali, “Besmele” çekip etten bir parça kopardý.
Tam aðzýna götürüyordu ki, mübarek zat;
- Durun! Yemeyin onu! buyurdu.

Vali þaþýrmýþtý:
- Neden? Niçin yemeyecekmiþim?
- Bu et zehirli vali bey. Size suikast için zehirlemiþler.

Vali;
- Peki hocam, dedi.

Ve el çekti o yemekten.
O esnada bir köpek peydah oldu oracýkta.
Eti önüne attýlar.

Hayvancaðýz yedi ama az sonra baþladý kývranmaya.
Sonra da öldü zavallý.

Yanlýþ yapýyorsun

Bir gün de gencin biri bu zata gelip;
- Efendim, ben her þeyi kendime dert ediyorum, diye arzetti.

Cevaben;
- Her þeyi mi dert ediyorsun? diye sordu mübarek zat.
- Evet hocam, her þeyi dert ediyorum.

- Yanlýþ yapýyorsun evladým. Dert, ahiret derdidir. Dünyayý deðil, ahireti dert et kendine. “Ahiret derdi” olanýn, “dünya derdi” olmaz evladým, buyurdu.

Ve ekledi:
- Dünyanýn bütün sýkýntýlarý bir araya gelse, ahiret derdi yanýnda “hiç” kalýr.

Ne kadar çalýþalým?

Bir gün de bazý sevdikleri;
- Efendim, dünya için ne kadar çalýþalým, ahiret için ne kadar? Diye sordular bu zata.

Cevaben;
- Dünyada ne kadar kalacaksýnýz? Diye sordu mübarek.
- En fazla yüz sene efendim, dediler.

- Ya ahirette?
- Sonsuz kalacaðýz hocam.

Buyurdu ki:
- Öyleyse dünyaya, dünyada kalacaðýnýz kadar, ahirete de orada kalacaðýnýz kadar çalýþýnýz.