Mýsýr’da yetiþen Evliyadan Ebül Abbas el Mülessem "rahmetullahi aleyh" hazretlerinin talebesinden biri, izin alýp köyüne gitti bir gün.

Dönerken bir aðaç altýnda oturup sonra uyuyakaldý.
Ancak tehlikeli yerdi orasý.

Uyur uyumaz hocasýný gördü rüyasýnda.
Mübarek zat, sertçe ikâz etti kendisini:
- Kalk oðlum, devam et yoluna!

Delikanlý;
- Baþ üstüne efendim, deyip doðruldu rüyasýnda.

Peþinden sordu:
- Niçin efendim?

- Burasý tehlikeli yer evladým. Burada uyunmaz, buyurdu.
Ve kayboldu gözden.

Genç uyanýp, fýrladý ayaða.

Bir de ne görsün, tepede iki aç kurt, kendisine bakýyorlar.
“Eyvah!” deyip, hemen uzaklaþtý oradan.

Þehre varýp hocasýnýn huzuruna girdiðinde, büyük zat gülümsedi kendisine:
- Bir daha öyle bilmediðin yerlerde yatýp uyumayacaksýn deðil mi?
- Baþ üstüne hocam.

- Allah korusun kurt falan gelir, saldýrýr insana.

Mahcubiyetten baþýný önüne eðdi.
Sonra eðilip hürmetle öptü hocasýnýn elini.
Ve böyle hocasý olduðu için þükretti Allah’a.

Ölmeden önce

Bu zat, nasihat isteyen bir gence;
- Evladým, ölmeden önce “beþ vakit namaz”ýný muntazam kýl ve haramlardan uzaklaþ! buyurdu.

Genç arzetti:
- Efendim, bunlarý yaþlanýnca yapsam olmaz mý acaba?

- Yaþlanacaðýna dair senedin var mý oðlum?
- Yok tabii hocam.

- Öyleyse þimdiden yap bunlarý. Zira bu dünya “imtihan yeri”dir. Ölünce her yaptýðýn iþten ince ince hesaba çekileceksin.

Sonra þefkatle baktý gence:
- Sen en büyük düþmanýný tanýyor musun evladým?

Delikanlý þaþýrdý:
- Benim düþmaným yok ki efendim.
- Var, var. Hem de çok güçlü bir düþmanýn var senin.

- O kimmiþ ki hocam?
- Kendin.

- Nasýl, ben mi yani?
- Evet sen. Senin nefsin. O, senin en büyük düþmanýndýr.