Niþabur’da vefat eden büyük Velilerden Ebu Ali Sekafi "rahmetullahi aleyh" hazretlerini, üç genç ziyarete gitti bir gün.

Bu üç delikanlý medresede okumuþ,
dini bilgilerin bir kýsmýný öðrenmiþlerdi.

Oturup sohbet ettiler.
Sonra yatsý ezaný okundu.

Büyük Veli imam oldu.
Ve cemaatle kýldýlar namazý.

Ancak mübarek zatýn okuyuþunu beðenmedi bu gençler.
Güya tecvide uygun bulmadýlar kýraatini.

Gece o evde misafir kalýp, üstelik aleyhinde konuþtular bu “Allah dostu”nun.
Ve sabah oldu.

Abdest almak için bahçeye çýktýlar.
Fakat o da ne?

“Koca bir ayý” vardý karþýlarýnda.
Üstelik saldýrmak için fýrsat kolluyordu sanki.

Ne yapacaklarýný þaþýrýp titremeye baþlamýþlardý ki, o sýrada mübarek zat dýþarý çýktý.
Hayvan onu görünce baþý önünde uzaklaþtý oradan.
Aynen bir “Suçlu” gibi.

Gençler bu hali görünce anladýlar hatalarýný. Elini öpüp, özür dilediler kendisinden.
Ve en yakýn talebesi oldu üçü de.

Ben sizde kusur görmüyorum

Bu zat, bir gün talebelerine;
- Birbirinizi çok sevin. Ýnsan birini severse, onda hata kusur görmez. Sevmeyince de her þeyi göze batar. Ýyi hallerine bile kýzar, öyle deðil mi?

Gençler tasdik ettiler.
- Evet hocam.

Buyurdu ki:
- Mesela ben, sizde hiç kusur göremiyorum. Çünkü sizi çok seviyorum. Seven, sevdiðinde kusur görmez.

Kalb kýrmamak mühimdir

Bir gün de;
- Müminin güzelliði ne ile ölçülür, biliyor musunuz? diye sordu cemaatine.
- Bilmiyoruz efendim, dediler.

Buyurdu ki:
- Müminin güzelliði, ne namaz kýlmasýyla, ne de orucuyla belli olmaz.

- Ya ne ile belli olur hocam?
- Kalb kýrmamasýyla...