Edremit Evliyasýndan Somuncu Dede’nin "rahmetullahi aleyh" çok sevdiði bir kimse vardý ki, adamcaðýz hastalandý bir gün.

Meðer Ölüm hastalýðýymýþ bu.
O gece aðýrlaþtý iyice.

Artýk son nefeslerini veriyordu ki, güçlükle mýrýldandý:
- Bana Onu çaðýrýn!

Yanýndaki oðlu sordu:
- Kimi çaðýralým babacýðým?
- Somuncu Dede’yi. Son nefesimi onun yanýnda vermek istiyorum.

Çocuk fýrladý hemen.
Vakit gece yarýsýydý.

Az sonra, ilerden kendisine doðru gelen bir karaltý gördü.
Az daha yaklaþýnca tanýyýp çok þaþýrdý.

Zira bu gelen, Somuncu Dede idi.
Hem de hýzlý adýmlarla geliyordu.

Sevinçle sordu:
- Hocam, nereye böyle?
- Size geliyorum.

- Ne tesadüf, ben de sizi almaya geliyordum.
- Baban mý çaðýrdý?

- Evet efendim.
- Haydi öyleyse, acele edelim de yetiþelim vefat etmeden.

Eve geldiler.
Adamcaðýz bu büyük zatý görünce gülümsedi.
Ve “kelime-i þehadet”i söyleyip, ruhunu teslim etti.

Ýnsanýn ihlasý ne kadarsa…

Bir gün bu zata;
- Efendim, bir kimsenin ihlaslý olduðu nasýl anlaþýlýr? Diye sordular.

Cevabýnda,
- Ýbadetiyle anlaþýlýr, buyurdu. Ýnsanýn ihlasý ne kadarsa, o kadar ibadet eder. Ne kadar ibadet ederse, o kadar ihlaslýdýr.

Sordular yine:
- Kýymetli insan kimdir efendim?
- Rabbimizin kýymet verdiðine kýymet verendir.

- Ya kýymetsiz insan hocam?
- Kullarýn kýymet verdiðine kýymet veren, kýymetsiz insandýr.

Haram, ateþtir

Bir gün de;
- Efendim, “Günah ateþtir” deniyor, bu ne demek? diye sordular.

Cevaben;
- Bir günaha tövbe edilmezse, o günah, Cehennemde onu yakar demektir, buyurdu.

Ve misal verdi:
- Mesela elini harama uzatan kimse, ateþe uzatmýþ demektir.
Harama bakan da, ateþe bakar.

Sordular:
- Ya tövbe ederse efendim?
- Tövbe ederse, hiç günah iþlememiþ gibi olur.