Tus, yani Meþhed þehrinde yaþayan Velilerden Ebu Bekir-i Nessac "rahmetullahi aleyh" hazretleri zamanýnda bir hoca vardý ki, kötü olarak tanýyordu bu Allah dostunu.

Bir gün kendi kendine;
“Gideyim” dedi. “Þu kimseye bazý dini sualler sorup imtihan edeyim. Hem öyle zor þeyler sorayým ki, bilemeyip mahcup olsun talebesinin yanýnda”.

Bu düþünce ile yattý.
Ama kalkamadý sabah namazýna.
Neyse, deyip, çýktý evden.

Yolda bazý sualler hazýrlayýp girdi dergaha.
O esnada büyük Veli, talebesi ile sohbet ediyordu.

O içeri girince, mevzuyu deðiþtirip;
- Kibirden çok sakýnýn, buyurdu gençlere.

Bir talebe sordu:
- Kibir nedir efendim?

- “Kibir”, kendisini baþkasýndan üstün görmektir, buyurdu. Mesela bazýlarý vardýr ki, kendisini alim sanýp, imtihana yeltenir bir baþkasýný. Ona sualler sorup, mahcup olmasýný bekler talebesi arasýnda.

Ve ekledi:
- Halbuki baþkalarý ile uðraþacaðýna, kendisiyle uðraþsa daha iyi olmaz mý? Böyleleri sabah namazýna bile kalkamaz. Niyetleri bozuktur çünkü.

Bunlarý söyledi.
Ve tek tek cevap verdi hazýrladýðý suallere.

Hoca, bu kerameti görüp, anladý hatasýný.
Mahcup oldu yaptýðýna.

Huzuruna varýp;
- Affedin hocam, dedi.

Elini öpüp, talebesi olmakla þereflendi o gün.

Allah kulunu severse

Bir gün de;
- Efendim, Allah’ýn bir kulu sevdiði nasýl belli olur? diye sordular bu zata.

Cevabýnda;
- Kendini sevmemesiyle belli olur, buyurdu.

Ve açýkladý bunu:
- Ýnsanýn ilmi arttýkça kendinden soðuyup Allahü teâlâya olan sevgisi artar. Allah’a olan sevgisi arttýkça da kendinden soðumasý artar. Git gide tiksinir kendinden, nefret eder, iðrenir.

Sordular:
- Bu hâl iyi midir efendim?
- Elbette. Bu hale kavuþmak, Allahü teâlânýn ihsaný ve o kulu sevdiðinin alametidir.