Balýkesir Velilerinden Muhyiddin-i Rumi "rahmetullahi aleyh" hazretlerinin bir komþusu, bir gün bu zatýn huzuruna gelerek;
- Efendim, duanýzý almaya geldim, dedi.

Büyük Veli;
- Hayýrdýr, buyurdu. Ne için?
- Bir çocuðumuz olacak da efendim.

Mübarek zat gülümsedi:
- Bir mi, yoksa iki mi?

Adamcaðýz þaþýrdý:
- Herhalde bir hocam.
- Her þeyin doðrusunu Allah bilir kardeþim. Hayýrlýsý olsun.

Adam, bu konuþmalardan ikiz bebeklerinin olacaðýný tahmin etmiþti.
- Efendim, iki çocuðumuz olursa, isimlerini Ali ve Mehmet koysak, olur mu?

Büyük Veli gülümsedi yine:
- Ýstersen biri Ali olsun, öbürü Fatýma.

Adam daha çok þaþýrdý.
Elini öpüp ayrýldý huzurundan.

Üç gün sonra doðum oldu.
Hakikaten ikiz doðdu bebekler.

Biri oðlandý, öteki kýz.
Ali ve Fatýma koydu isimlerini.

Ruhun gýdasý, vermektir

Bu zat, bir günkü sohbetinde;
- Kardeþlerim, bedenin gýdasý yemek, ruhun gýdasý ise vermektir, buyurdu.

Ve izah etti.
- Yani beden yemekten, ruh ise vermekten zevk alýr.

Sordular:
- Peki ne vereceðiz efendim?

- Ne olursa. Parasý olan para, ilmi olan ilim.
- Ya verecek bir þeyimiz yoksa hocam?

- O zaman bir gülücük olsun verin. Güler yüz göstermek, sadakadýr çünkü.

Çocuðumuz olmuyor

Bir gün de bir komþusu gelip;
- Efendim, on yýllýk evliyiz. Fakat çocuðumuz olmuyor. Bize ne tavsiye edersiniz? diye dert yandý bu zata.

Cevaben;
- Tövbe istiðfar edin, buyurdu.

Adam þaþýrdý.
- Niye tövbe edelim ki hocam?

- Siz çocuk istemiyor musunuz?
- Hem de çok.

- Öyleyse tövbe edin, diyorum.
- Hiçbir þey anlamadým efendim.

- Anlamayacak bir þey yok komþu. Tövbe istiðfar, her derdin dermanýdýr. Her kapýyý açar. Ýnþallah çocuðunuz da olur. Cenâb-ý Hak; “Ýstiðfar ederseniz, imdadýnýza yetiþirim” buyuruyor.