Anadolu’da yetiþen Velilerden Þeymer Hasan Dede "rahmetullahi aleyh", henüz çocuk idi ki, bir gün oynayan çocuklarý gördü sokakta.

Ve onlarý gösterip;
- Babacýðým, bu çocuklar niçin oynarlar? diye sordu.

Babasý zorlandý cevapta.
- Her çocuk gibi oynuyorlar iþte, dedi.

Ancak o tatmin olmamýþtý.
- Babacýðým, dedi. Ben bu iþi bir türlü anlayamýyorum.
- Neyi anlamýyorsun oðlum?

- Biz oyun için mi yaratýldýk yani?
- Deðil tabii yavrum.

- Allahü teâlâ, biz insanlarý yalnýz ibadet etmek için yaratmadý mý?
- Elbette oðlum, onun için yarattý.

- Ýþte bunu anlamýyorum babacýðým. Rabbimize ibadet etmek varken, nasýl oynamaya vakit buluyorlar? Ona þaþýyorum.

Benim bir dostum var

Bu zat "rahmetullahi aleyh", bir gün de þunu anlattý sevdiklerine:

Allahü teâlâ, Musa aleyhisselama;
- “Ya Musa, falan þehirde benim bir dostum var. Dün vefat etti. Git, onu defnet!” buyurdu

Musa aleyhisselam bildirilen þehre gidip buldu o kimseyi.
Yakýnlarý, bir viraneye terk etmiþlerdi kendisini.

- Niçin böyle yaptýnýz? diye sordu onlara.

Cevaben;
- O, son derece kötü bir hayat yaþadý, dediler. Yapmadýðý günah ve kötülük kalmadý.

Musa aleyhisselam, onu oradan çýkarýp, dini usullere uygun olarak kefenleyip defnetti.

Sonra da;
- Ya Rabbi, herkesin, hatta yakýnlarýnýn bile kötü bilip, iþlediði günahlar sebebiyle terk ettiði bu kiþiye “Dostum” buyurdun. Bunun hikmetini öðrenebilir miyim? diye arzetti.

Hak teâlâ hazretleri;
- “Evet”, buyurdu. “O, çok iðrenç bir hayat sürdü. Ailesi de bu sebeple terk etti onu. Ama ölmeden evvel tövbe etti”.

Musa aleyhisselam sordu:
- Nasýl tövbe etti ya Rabbi?

Hak teâlâ buyurdu ki:
- Büyük piþmanlýk içinde, göz yaþlarý dökerek; “Ya Rabbi, bütün ömrüm günahla geçti. Ama þimdi çok piþmaným. Sen gizleyici ve affedicisin. Yakýnlarým beni terk etti, ama sen terk etmezsin. Senden af ve maðfiret diliyorum. Beni affet” dedi.

Ben de affettim onu.
Ve dostlarýmýn arasýna dahil ettim.