Balýkesir’de yetiþen Velilerden Tekir Dede "rahmetullahi aleyh", bir gün talebesiyle dolaþýrken küçük bir fidanlýða geldiler.

Fidanlýðýn ortasýnda, Velilerden birinin kabri vardý.

Mübarek zat oraya gelince durup, o kabri gösterdi ve;
- Burada, Allah dostlarýndan biri yatýyor, buyurdu. Dün gece kendisini rüyada gördüm. Beni yanýna çaðýrdý.

Gençler merak ettiler:
- Hayýrdýr inþallah! hocam. Tabiri nedir acaba?
- Her halde ecelim yakýn çocuklar.

Gençler üzüldüler:
- Allah gecinden versin efendim.
- Takdir neyse o olur, buyurdu. Ölürsem, beni bu zatýn yanýna defnediniz!

Ne diyeceklerini bilemediler.
Üzüntü içinde;

- Aman hocam, dediler. Cenâb-ý Hak sizi baþýmýzdan eksik etmesin. Ýnþallah daha çok yaþarsýnýz.
- Hayýr çocuklar, buyurdu. Siz hemen bu zatýn yanýnda bir kabir kazýn benim için.

Talebeler þaþkýn halde birbirlerine baktýlar.
Yapacak bir þey yoktu.

Kederlerini kalblerine gömüp beklediler.
Tekir Dede, o gün talebesinin hepsiyle helalaþtý.

Ve o gece ayrýldý bu dünyadan.
O kabrin yanýna defnettiler kendisini.

Kim sevilir? Kim sevilmez?

Bu mübarek zat, hocasýný çok sever, her fýrsatta ondan bahsederdi.

Bir gün biri geldi yanýna ve;
- Efendim, hocanýzdan çok bahsediyorsunuz, dedi. Onu çok mu seviyorsunuz?
- Elbette, buyurdu. Çok seviyorum.

- Peki, ondan neler öðrendiniz efendim?
- Bir tek þey öðrendim.

Adam þaþýrdý:
- Merak ettim, neymiþ o öðrendiðiniz efendim?

Buyurdu ki:
- Hak nedir, batýl nedir? Doðru nedir, yanlýþ nedir? Kim sevilir, kim sevilmez? Bunu öðrendim.

Adam hayretle sordu:
- Ýyi de, bu, o kadar zor mu ki efendim?
- Elbette, buyurdu. Dünyada en zor þey, hakký batýldan ayýrabilmektir. Bunu da herkes yapamaz. Ancak mürþid-i kâmiller hakký batýldan ayýrabilirler. Benim hocam bu iþi yapabiliyor iþte.

Adam o zaman hak verdi ve;
- Öyleyse onu ne kadar sevseniz azdýr.