Anadolu’da yetiþen alim ve Evliyadan Sarý Hoca "rahmetullahi aleyh", bir sene oðullarýný çaðýrýp,
- Eþyamýzý hazýrlayýn. Hicaza gidiyoruz! buyurdu.

Oðullarý;
- Peki babacýðým! dediler.

Ve sevinç içinde hazýrlýða koyuldular.
Yöre halkýna da haber verilmiþti.

Þehir dýþýnda, büyük bir ziyafet verildi o gün.
Yemekten sonra, Sarý Hoca herkesle tek tek veda edip, helallýk diledi.

Tam yola çýkmak üzereydi ki, tekrar çaðýrdý oðullarýný ve;
- Eþyalarý toplayýn! buyurdu. Geri dönüyoruz.

Çocuklar þaþýrmýþlardý:
- Hayýrdýr babacýðým, ne oldu?
- Hicaza gitmekten vazgeçtik. Kasabaya dönüyoruz!

- Ýyi ama herkesle vedalaþtýnýz. Ne oldu þimdi?
- Hiçbir þey olmadý. Ancak gitmemize izin yok. Rabbimize kavuþma vakti gelmiþ çocuklar. Hicaza gidecek kadar ömrümüz kalmamýþ.

Gençler, çaresizce büktüler boyunlarýný.
- Baþ üstüne babacýðým, deyip topladýlar eþyalarý.

Hakikaten kasabaya döner dönmez hastalandý mübarek zat.
Üç gün sonra da vefat edip kavuþtu Rabbine.

Düþmaný dýþarýda aramayýn

Bir gün de;
- Kardeþlerim, insanýn en büyük düþmaný, kendisidir, buyurdu.

Dinleyenler þaþýrdýlar:
- Ýnsanýn düþmaný kendisi midir efendim?

- Evet. Herkes düþmaný dýþarýda arar. Halbuki düþman içerdedir. Ýnsanýn içinde öyle bir düþman var ki, bütün düþmanlar, onun yanýnda hiç kalýr. O da kendi nefsidir.

Sordular:
- Nefs neden büyük düþmandýr efendim?
- Allahü teâlâ öyle yarattý onu. Ama ondan korunmak için kullarýna çok mühim bir þey verdi.

- Ne verdi hocam?
- “Akýl nimeti”ni verdi. Ýnsan, aklýný kullanarak nefsinin þerrinden kurtulabilir.

Sordular yine:
- Ya aklýný kullanamazsa efendim?
- O zaman nefs ona merkep gibi biner ve istediðini yaptýrýr. Onun için Allahü teâlâ Kur’an-ý kerimde; “Ey akýl sahipleri!...” diye hitab ediyor müminlere.