Bandýrma’da yaþayan Velilerden Kerpiçli Dede’nin "rahmetullahi aleyh" küçük oðlu hastalandý bir gün.

Ýsmi Necati idi ki, günden güne aðýrlaþtý çocuk.
Bir gün Kerpiçli Dede dergahta iken, küçük Necati ruhunu teslim eti.

Ailesi telaþa kapýldýlar.
Zira bu haberi nasýl söyleyeceklerdi babasýna.

Bu, gayet güç bir iþti onlar için.
Nihayet yakýnlarýndan biri üstlendi bu vazifeyi.

Ve koþtu dergaha.
O esnada mübarek, tatlý tatlý sohbet ediyor, ölümden bahsediyordu hem de.

Haberci girdi içeri.
Ama bir türlü veremiyordu bu haberi.

Kerpiçli Dede baktý o gelene:
- Hoþ geldin kardeþim.
- Hoþ bulduk efendim.

- Ne o, bir haber mi var?
- Evet hocam.

- Hayýrdýr, ne oldu?

Bir türlü diyemiyordu
- Þey efendim...

- Söyle kardeþim, ne var?
- Efendim, þey...

- Anladým. Necati vefat etti diyeceksin.
- Evet hocam.

Kerpiçli Dede, “Ýnna lillah...” âyetini okuduktan sonra;
- Ne yapalým, buyurdu. Hepimizin akýbeti bu. Hepimiz öleceðiz. Cenâb-ý Hak son nefeste iman selameti versin hepimize.

Sonra kalkýp birlikte eve gittiler.
Oðlunu bizzat kendisi yýkayýp, namazýný kýldýrdý.

Ve defnetti kabrine.
Gözlerinden akan yaþlar gömleðini ýslattý.

Buyurdu ki:
“Biz razýyýz Rabbimizden gelene. Hâþâ isyan etmek, Müslümana yakýþmaz. Mülkün sahibi Rabbimizdir celle sultanüh. Her nimeti olduðu gibi, bu evlat nimetini veren de O idi. Alan da þimdi yine O. Verirken sormadý ki, alýrken sorsun.”

Muvaffak olmak için

Bir gün de;
- Muvaffak olmak neye baðlýdýr efendim? diye sordular bu zata.

Cevabýnda;
- Muvaffakýyet, mütevazý olmaya baðlýdýr, buyurdu. Tevazu göstereni Hak teâlâ yükseltir. O tevazu ettikçe daha da yükselir.

Sordular:
- Ya kibirli olanlar efendim?

- Kibredeni alçaltýr Hak teâlâ. O kibirlendikçe daha da alçalýr.
- Mahþerde de böyle midir efendim?

- Elbette. Kibirli olanlar, mahþer gününde, “küçük karýncalar” gibi mahþer halkýnýn ayaklarý altýnda kalýp helak olacaklardýr.