Manisa Velilerinden Balzat Hacý Baba "rahmetullahi aleyh", bir gün evinde otururken, birden ellerini kaldýrýp hararetle dua etmeye baþladý.

Bu hâl, evdekilerin dikkatini çekti tabii.

Az sonra sakinleþince sordular:
- Hayýrdýr inþallah! Mühim bir þey mi oldu?
- Evet, buyurdu. mühim bir þey oldu.

- Ne oldu? Söylesene.
- Okyanusta bir gemi fýrtýnaya tutuldu. Ýçinde sevdiklerimiz de vardý. Onlar, bizi vesile edip Allahü teâlâdan yardým istediler. Onlar için dua ettim.

- Kurtuldular mý bari?
- Çok þükür, fýrtýna dindi ve kurtuldular.

Birkaç gün sonra bir grup kimse geldi bu zata ve;
- Efendim, size teþekküre geldik, dediler.

- Hayýrdýr, buyurdu. Ne teþekkürü?

- Hocam, biz gemide seyahat ederken bir gece fýrtýna çýktý. Gemimiz tam batmak üzereydi ki, sizi vesile edip dua ettik. Fýrtýna dindi ve kurtulduk.

Buyurdu ki:
- Ýnsanlar her þeyden ümidini kesip de Allahü teâlâdan yardým isterlerse, cenâb-ý Hak onlarý elbette o sýkýntýdan kurtarýr. Allah diyen mahrum olmaz.

Vakit çok kýymetli

Bir gün de;
- Vakit, çok kýymetlidir, buyurdu.

Ve ekledi:
- Ömrünü boþ þeylerle geçiren kiþi, tarlaya tohum ekmeyen kimseye benzer ki, hasat zamaný elbette piþman olur.

Ardýndan;
- “Ölüm”ü kendinize sevdirin, buyurdu. Nasýl olsa bir gün baþa gelecek.