1500 lü yýllar...
Yer: Gelibolu.

Ahmed Bican hazretleri "rahmetullahi aleyh", büyük camide vazediyor:
- Kardeþlerim! Ýnsaný Rabbinden uzaklaþtýran perdelerin en büyüðü, kendi nefsidir. Yani günaha girmesidir.

Ve devam eder sohbetine:
- Günah ateþtir, iþleyeni yakar.

Bir ara baþýný kaldýrýr.
Aðabeyi Muhammedi görür kapýda.

Fakat o da ne?
Ayakta dinlemektedir kendisini.

Meraklanýr.
Akþam annesine anlatýp, öðrenmesini ister bunun sebebini aðabeyinden.

Kadýncaðýz büyük oðluna sorduðunda;
- Anneciðim! der o da. Kardeþim, Hacý Bayram-ý Veli hazretlerini gördükten sonra bir baþka Ahmed oldu. Sözleri hikmet saçýyor. Ben de istifade etmek için camiye gittiðimde, sayýsýz melekler gördüm içerde. Huþu ile dinliyorlardý. Ýzdihamdan oturacak yer bulamadým. Mecburen ayakta dinledim.

Ahmed Bican hazretleri, bunu öðrenince, sevineceðine mahzunlaþýr.
- Anneciðim! der, ben niçin melekleri göremiyorum?

Kadýncaðýz az düþünür.
- Evladým! der, sen bebek iken, bir gün namaza durmuþtum. Aðlamaya baþladýn. Acýkmýþtýn. Bir komþu kadýn seni emzirdi. Meðer abdesti yokmuþ.

Yaðý, fitili hazýr

Bu iki kardeþ, kendilerine mürþit aradýklarý günlerde, Hacý Bayram-ý Veli hazretleri, Edirne’den Ankara’ya doðru yola çýkar.

Bir müddet sonra yanýndakiler telaþlanýr birden.
Zira gayr-i ihtiyari Gelibolu’ya sapmýþlardýr.
Ancak büyük Veli sakindir.

Onlara tebessümle bakýp;
- Devam! buyurur. Belki bu havalide bizi bekleyenler vardýr.

Gelibolu’ya varýp, bir evde konaklarlar.
Az sonra kapýya iki genç gelir.

Ahmed ve Muhammed Bican kardeþlerdir bunlar.
Girip, edeble otururlar.

Kendilerini tanýtmak istediklerinde;
- Lüzum yok! buyurur büyük Veli. Biz sevdiklerimizi tanýrýz.

Sonra gençlere muhabbetle bakýp;
- “Yaðý ve fitili hazýr iki kandil!” buyurur. “Bize yalnýz kibriti çakmak kalmýþ”.

Ýki kardeþ, bulmuþlardýr aradýklarýný.
Huzurunda kemale gelir, hallere, sýrlara gark olurlar.

Ahmed Bican hazretleri, Gelibolu’da yaþar.
Orada vefat eder.

Mübarek kabri, Gelibolu’da olup, aþýklarý tarafýndan ziyaret edilmektedir.