Ýstanbul’un büyük Velilerinden Emir Ahmet Buhari "rahmetullahi aleyh" hazretlerinin komþusu bir genç vardý ki, anne babasýný üzüyordu ara ara.

Bir gün, bu zatýn dergahýna gelip oturdu bu genç.

Büyük Veli onu görünce gülümsedi:
- Hoþ geldin evladým.
- Hoþ bulduk efendim.

Þefkat dolu bir sesle;
- Hazret-i Ali “radýyallahü teâlâ anh” ne buyuruyor, biliyor musun evladým? diye sordu gence.

Delikanlý büktü boynunu.
- Bilmiyorum efendim. Ne buyuruyor?

- “Bana bir kelime öðretenin kölesi olurum” buyuruyor. Halbuki annemiz babamýz, bir deðil, binlerce kelime öðrettiler bize, öyle deðil mi?

Genç mahcup vaziyette önüne baktý:
- Öyledir efendim.

- Yani bizim ilk mürþidimiz anne babamýzdýr. Ninni söylerken, ilk defa annemizden öðrendik “Allah” demeyi. Ve masal anlatýrken “Peygamber efendimiz”den bahsederdi babalarýmýz.

Genç yine mahcup bir ses tonuyla;
- Doðru efendim, dedi.

Büyük Veli devam etti:
- Müslüman olmamýzda en büyük rolü olan iki kiþi, “anne babamýz”dýr oðlum. Bu sebeple kul köle olmalýyýz onlara. Onlarý incitmek, büyük felakettir.

Delikanlý o günden sonra hiç üzmedi anne babasýný.

Huzur-u ilahide toplanmak

Bir günkü sohbetinde de;
- Kardeþlerim, huzur-u ilahide toplanmak ne büyük nimettir, buyurdu.

Dinleyenler;
- Huzur-u ilahiden muradýnýz nedir efendim? dediler.

- “Namaz”dýr, buyurdu. Ýnsan namaz kýlarken, Allahü teâlânýn huzurundadýr. Namazlardan sonra yapýlan duayý Allahü teâlâ kabul eder. Nitekim her namazdan sonra; “Ey kulum, iste vereyim…” buyurur ki, bu, “Saat-i icabe”dir iþte.

Sordular:
- O ne demek efendim?

- Saat-i icabe, o saatte ne dua etsen kabul olur demektir. Hele Cuma günü öyle bir saat vardýr ki, o anda yapýlan dua da asla reddolunmaz.

Merak ettiler:
- O hangi vakittir efendim?
- Alimler; “Ýkindi namazý vaktidir” diye bildirmiþlerdir.