Bursa Evliyalarýndan bir mübarek zat var.
Üftade hazretleri "rahmetullahi aleyh".
O, bir kýþ gecesi, talebesiyle sohbet etmektedir.

Bir ara keser sohbeti.
- Evlatlar! buyurur, canýmýz üzüm ister. Kim bulup da getirir?

Talebeler þaþkýnca birbirlerine bakar.
Öyle ya, vakit gecenin bir yarýsýdýr.

Yerlerde bir metre kar. Hem þiddetli tipi var. Þu anda imkansýzdýr.
Yani talebeler böyle düþünür.

Ama biri hariç.
Aziz Mahmud "rahmetullahi aleyh".

O, böyle düþünmez.
- Madem ki hocam istedi, elbette bulmalýyýz, der.

Fýrlar ayaða.
- Baþ üstüne hocam! derhal bulup getireyim, der.

Üftade hazretleri çok memnun olur.
- Peki evladým, git getir, buyurur.

Diðerleri hayret içindedirler.
- Nerden bulup getirecek? derler.

O, takar sepeti koluna, düþer bað yoluna.
Çekirgede onlarýn bir üzüm baðlarý vardýr.

Kar tipi dinlemez, oraya varýr.
Þöyle bir bakar.

Her taraf bembeyaz kar.
Asmalar kar altýnda kalmýþtýr.

Ama neresinde?
Bismillah! deyip rastgele bir yer açar.

Alttan salkým salkým üzümler çýkar.
“Bu, hocamýn kerameti” der, doldurur sepeti.

Sonra, omuzlar onu, düþer yola.
Kar, soðuk, karanlýk výz gelir ona.

Çünkü az sonra, dergaha varacak, hocasýnýn duasýný alacaktýr.
Bu, en büyük kazançtýr.

Derken bir çukur çýkar ününe.
Adýmýný atar atmaz düþer içine.

Derindir de.
Eyvah, þimdi ne yapacaktýr?

Çaresiz kalan ne yaparsa, onu yapar.
“Ya Rabbi! Hocamýn hürmetine beni kurtar!” diye yalvarýr.

O anda bir ihtiyar belirir.
Elini uzatýp, yukarý çeker.

Çýkýnca, göremez onu bir daha
Sepeti omuzlayýp, varýr dergaha.

Kardan adam gibi girer içeri.
Üftade hazretleri sorar:

- Seni kim çýkardý o çukurdan?

Büker boynunu.
- Bilmiyorum, der.

Mübarek zat;
- O Hýzýr’dý, buyurur.

Ve ilave eder:
“Benim maksadým üzüm deðildi; benim sözüme mi? üzüme mi? kýymet veriyorsunuz onu anlamaktý.”

Sonra ona öyle bir dua eder ki,
o Aziz Mahmud, “Aziz Mahmud Hüdayi hazretleri” olur.