Hazret-i Mevlana “rahmetullahi aleyh” , talebesiyle sohbet ediyordu.

Biri sordu:
- Ýhlas nedir efendim?

Cevap bir cümle:
- Her iþi, Allah için yapmaktýr.

Ancak Mevlana hazretlerinin bir âdeti vardý ki, her þeyi, bir misalle anlatýrdý. Talebe, böyle daha iyi anlardý. Buna da bir misal aradý.

Ve bir menkýbe anlattý onlara.
Menkýbe þöyle:

Bir ilim talebesi vardýr Niþabur’da.
Gayet fakir, yetim ve kimsesiz.

Olacak bu ya, zengin bir tüccarla yolculuða çýkarlar bir gün.
Garibin gömleði yýrtýktýr.

Elbisesi hayli eski.
Ayakkabý mý?

Ne gezer. Yalýnayak yürümektedir.
Tüccar bunu fark eder. Onu sevindirmek ister.

Ýlk fýrsatta, bir çift pabuç alýr ona.
Ve devam ederler yollarýna.

Buraya kadar gayet iyi.
Fakat adam rahat vermez, ikide bir ikâz eder talebeyi:
- Dikkatli yürü!
- Düzgün yerlere bas!

- Sivri taþlarý atla!
- Dikenleri dolaþ!

Ne yapsýn garip?
- Peki der hepsine.

Yapar her dediðini.
Sýkar diþini, sabreder.

Ýyi de, nereye kadar?
Peþpeþe gelmektedir talimatlar. Bu sözler, fena sýkmaktadýr canýný.

Nihayet bir ikâz daha:
- Sürüme ayaðýný!

Ýþte burada sabrý taþar.
Çýkarýr pabuçlarý, atar önüne. Yalýnayak yürümeye baþlar.

Zengin;
- Hayrola! der, ne oldu?

Çocuk döner ona.
- Kusura bakma! Bir pabuç için mahkum olamam! der.

Ve ekler:
- Ben yýllardýr yalýnayak yürürüm. Bana bu kadar þart konuþan olmadý.

Hazret-i Mevlana, bunu anlattýktan sonra;
- “Anladýnýz mý?” buyurur. “Ýyilik, ancak Allah için olur”.