Türkistan Velilerinden Halife Kýzýlayak hazretlerine "rahmetullahi aleyh", bir gün bazý sevdikleri gelip;
- Efendim, kalbi en fazla nurlandýran þey nedir? diye sordular.

Cevabýnda;
- Kýzdýðýnýz kimseye dua etmektir, buyurdu.

Sordular yine:
- Ýnsaný hayvandan ayýran þey nedir efendim?
- Edeb ve hayâdýr.

- Allah’ýn rahmetine ne ile kavuþulur efendim?
- Mütevazý olmakla. Kendini beðenmeyip haramlardan sakýnanýn kalbine rahmet dolmaya baþlar ve ihlasý artar.

Sordular:
- Ýhlasýn arttýðý nasýl anlaþýlýr efendim?
- Kimseye yük olmayýp, herkesin yükünü çekmeye baþlamasýyla.

Ana babaya hizmet

Bir gün de;
- Hocam, ana babaya hizmet, her hâl-ü kârda sevap mýdýr? diye sordular.

Cevaben;
- Bir þartla, buyurdu.

- O nedir ki efendim?
- Onlara hizmet, Allah’ýn emrine ve dinini öðrenmeye mani olmamasý lazýmdýr.

- Ya mani olursa efendim?
- O zaman yapýlan hizmet, sevap deðil, günah olur.

Gerçek tövbe edilirse...

Bir gün de;
- Efendim, Allahü teâlânýn sevgisini kazanmamýz için bize ne tavsiye edersiniz? diye sordular.

Cevabýnda;
- Günah iþleyip de tövbe eden kimse, bir daha o günahý iþlemezse, Allahü teâlâ o kulu “Sevgili” ilan eder, buyurdu.

Þimdiden Allah deyin

Bir gün de;
- Ey insanlar, nasýl yaþarsanýz, öyle ölürsünüz, buyurdu.

Ve ekledi:
- Bu dünyada Rabbimizi sýk sýk analým ki, ölürken de anmamýz kolay olsun. Yaþarken hatýrlanmazsa ölürken hatýrlamak çok zor olur.

Sordular:
- Ne tavsiye edersiniz efendim?

Buyurdu ki:
- Þimdiden “Allah” diyelim, dilimizi alýþtýralým ki, son nefeste Allah dememiz zor olmasýn.