Baðdat’ta yetiþen Velilerden Hammad bin Müslim Debbas hazretlerine "rahmetullahi aleyh", bir gün bazý insanlar gelip;

- Tevekkül nedir? diye sordular.

Cevabýnda;
- Tevekkül, her türlü sebebe yapýþarak gayret göstermek, ama neticeyi Allahü teâlâdan beklemek ve olacak þeyin, mutlaka kendisi için hayýrlý olacaðýna inanmaktýr, buyurdu.

Ve ekledi:
- Kul, Rabbine güvenirse, Allahü teâlâ mutlaka ona sahip çýkar ve onu her tehlikeden korur.

Sordular:
- Ya insanlara güvenirse efendim?
- Ýnsanlara güveneni, insanlarýn eline býrakýr.

Peygamber olmasaydý...

Bir gün de;
- Ey insanlar! Allahü teâlâ Peygamberler vasýtasýyla insanlara sonsuz kurtuluþ yolunu göstermiþtir, buyurdu. Eðer onlar olmasaydý, kimsenin Allahü teâlâdan haberi olmaz, kimse Ona yol bulamazdý.

Þöyle devam etti:
- Ýslam’ýn emir ve yasaklarý insanlarýn faydasýnadýr. Hiç birisinin Allahü teâlâya faydasý yoktur. Çünkü cenâb-ý Hakkýn ihtiyacý yoktur bu ibadetlere.

Þöyle bitirdi:
- Bu emir ve yasaklarý almakla bizler þereflendik asýl.

Dünya, üç gündür

Bir gün de sohbetinde;
- Dünya üç gündür, buyurdu. Dün, bugün ve yarýn.

- Bize tavsiyeniz nedir? dediler.

Buyurdu ki:
- Dün geçti, yarýn henüz gelmedi. O halde “bugün”ün kýymetini bilelim.