Ömer bin Abdülaziz hazretleri "rahmetullahi aleyh" zamanýnda halk, sulh ve sükun içinde yaþadý.

Ama her devirde olduðu gibi onun da düþmanlarý ve çekemeyenleri vardý.
Hatta canýna kýymak için hizmetçisini kullandýlar.

Þöyle ki, çektiler onu bir kenara.
- Efendini gizlice zehirleyeceksin! dediler.

Hizmetçi;
- Asla yapamam, dedi.

Bu defa içinde “Bin altýn” bulunan keseyi eline tutuþturdular.
O zaman kalbi döndü hizmetçinin.
- Bir bakayým, dedi.

Ve bir yolunu bulup, zehiri içirdi halifeye.
Bir zaman sonra zehir içtiðini fark eden Halife, hizmetçisini çaðýrýp sordu:
- Benden bir kötülük gördün mü?
- Hayýr efendim.

- Bu ihaneti neden yaptýn öyleyse?
Hizmetçi büktü boynunu.

Halife garanti verdi kendisine.
- Doðruyu söylersen, sana ceza vermeyeceðim, buyurdu.

Hizmetçi bin piþmandý yaptýðýna.
Yerlere kapanarak yalvarmaya baþladý:

- Beni kandýrdýlar efendim.
- Nasýl kandýrdýlar?

- Bin altýn vererek.

Ve koþup, o altýn kesesini getirdi.
Ve halifeye teslim edip;
- Ýþte, bununla aldatýlar, dedi.

Ömer bin Abdülaziz hazretleri yumuþamýþtý.
- Peki affettim seni, buyurdu.

Ve o “Bin altýn”ý koydu devlet hazinesine.
Peþinden yataða düþtü.

Zehirin tesiri günden güne kendini gösteriyordu.

Baþka gömleði yok ki...

Artýk son günlerini yaþýyordu ki, kayýnbiraderi geldi ziyaretine.
Halifenin gömleðini kirlenmiþ gördü.

Ve kýz kardeþine çýkýþtý:
- Halifenin gömleðini görmüyor musun?
- Ne var gömleðinde?

- Kirlenmiþ, hemen yýka onu.

Kadýncaðýz;
- Peki abi, hemen yýkarým, dedi.

Ancak abisi ertesi gün geldiðinde, gömleðin yýkanmamýþ olduðunu görünce üzülüp sitem etti kýz kardeþine:
- Hani dediðimi yapmamýþsýn.
- Evet abi, yýkayamadým gömleði.

- Neden ama?
- Baþka gömleði yok ki, onu giydireyim de üstündekini yýkayayým, dedi.

Evet, koca Halifenin ikinci bir gömleði yoktu.
Halbuki tebâsýnýn tamamý zengin olup, zekat verecek fakir bulamýyorlardý.