Ýmam-ý a’zam hazretleri "rahmetullahi aleyh" kumaþ ticareti yapardý.
Büyük kervanlarla kumaþ ithal eder, gemiler dolusu ihracat yapardý.

Zengin olduðu kadar cömertti de.
Kazancýný talebesi için harcar, bütün ihtiyaçlarýný kendisi karþýlardý.

Çok zengin olmasýna raðmen, bu dünyalýklarýn zerre kadar yeri yoktu kalbinde.

Nasýl mý?
Bir gün, talebeye ders veriyordu ki, kapý týkladý.
- Buyurun!

Bir kimse edeble girdi içeri.
Üzüntülü olduðu belliydi halinden:

- Efendim, üzücü bir haberim var size.
- Hayýrdýr inþallah.

- Sizin malý götüren gemi vardý ya efendim, dün geceki fýrtýnada batmýþ. Bütün mallarýnýz gömülmüþ denize.

Ýmam hazretleri, eðdi baþýný önüne.
Tefekkür etti.

Sonra baþýný kaldýrýp;
- Elhamdülillah! Dedi.

Ve hiçbir þey olmamýþ gibi dersine devam etti.
Aradan yarým saat geçmemiþti ki, kapý týkladý yine.

- Buyurun!
Ayný adam girdi içeri.

Bu sefer yüzü gülüyordu.
- Özür dilerim efendim, dedi. Az önce verdiðim haber yanlýþmýþ. Batan gemi sizin deðil, baþkasýnýnmýþ.

Hazret-i Ýmam “rahmetullahi aleyh", yine eðdi baþýný.
Tefekkür etti.

Sonra baþýný kaldýrýp;
- Elhamdülillah! Dedi.

Lakin talebeler merak etmiþti bu iþi.

Biri kalktý.
- Hocam! Biz bir þeyi merak ettik de.
- Nedir merak ettiðiniz?

- Her iki habere de “Elhamdülillah” deyip þükrettiniz. Hikmetini anlayamadýk.

Ýmam hazretleri, derse ara verip;
- Çünkü her iki haberde de hiç mallarýmý düþünmedim, buyurdu.

Merakla sordular:
- Neyi düþündünüz efendim?

- Kalbimin halini düþündüm. Ýlkinde kalbime baktým. Gördüm ki, hiç üzüntü yok. Sevinip þükrettim. Ýkinci haberde yine kalbime nazar ettim. Gördüm ki hiç sevinç yok. Þükrettim yine.