Ýmam-ý a’zam hazretlerinin “radýyallahü teâlâ anh”, komþusu bir genç vardý.
Ýçkici ve ayyaþ.

Evi, Ýmam hazretlerinin evinin hemen bitiþiðindeydi.
Her gece, meyhaneye gider, çýkýnca devrile devrile evine dönerken naralar atardý etrafa.

Eve gelince devam ederdi gürültüye.
Sabaha kadar saz çalar, türküler söylerdi avaz avaz.

Komþularý çok rahatsýzdý bu halinden.
Tabii Ýmam-ý a’zam hazretleri de.

Ama komþusuydu.
Bu sebeple bir þey demiyor, sabrediyordu.

Bir gün yine meyhaneden çýkmýþ, baðýra çaðýra evine geliyordu ki,
bekçiler yakalayýp hapse attýlar bu genci.

Ýmam-ý a’zam, o akþam gencin mutad seslerini duymayýnca,
merak etti.

Ve sordu hanýmýna:
- Komþumuzun sesi gelmiyor. Baþýna bir iþ gelmesin?
- Bilmiyorum.

Sonra komþulara sordu.
Onlar duymuþlardý hadiseyi.

- O genç hapiste efendim, dediler.
- Neden hapsedilmiþ?

- Dün gece meyhaneden evine dönerken, bekçiler yakalayýp hapse atmýþlar efendim.

Ýmam hazretleri çok üzüldü bu habere.

Hemen valiye gitti.
Vali kapýda karþýladý onu.

- Buyurun efendim, bir emriniz mi vardý?
- Estaðfirullah.

- Bir þey varsa hemen yapalým efendim.

Ýmam hazretleri, o gençten bahsetti.
- Dün gece hapsedilmiþ. O benim komþumdur. Mümkünse hapisten çýkarmanýzý rica edecektim.

Vali;
- Aman efendim, emriniz olur, dedi.

Ve emretti.
Anýnda çýkardýlar genci.

Ýmam hazretleri, gencin koluna girerek ayrýldý oradan.

Yolda, özür diledi kendisinden:
- Komþu, kusura bakma. Halinize geç vakýf olduk.

Genç, mahcubiyetinden terliyordu.
Sonra bir kese parayý gencin cebine koyup;

- Bunlarý al. Eve bir þeyler götür de sevinsin çocuklar, buyurdu.
Genç ne diyeceðini bilemedi.

O gün tövbe edip, bir daha içki koymadý aðzýna.
Sonra, talebesi olmakla þereflendi.