Vaktiyle iki arkadaþ vardý.
Nerede bir Evliyanýn olduðunu duysalar, oraya koþarlardý.

Bir gün de Ýbni Hafif "rahmetullahi aleyh" isminde bir zatý iþittiler.
Kerametler sahibi bir Veli idi bu zat.

Ýki arkadaþ buluþup istiþare ettiler:
- Bu zatý görmeye gidelim mi?
- Ýyi olur.

- Davran öyleyse.

Ve çýktýlar yola.
Uzun mesafeler katedip o beldeye vardýlar ve çaldýlar kapýsýný.

Hizmetçisi çýktý:
- Buyurun!

- Ýbni Hafif hazretlerinin evi mi?
- Evet.

- Kendisini ziyarete gelmiþtik.
- Evde yok, Sultanýn yanýna gitti:

Gençler;
- “Peki, sonra uðrarýz” diyerek ayrýldýlar.

Ama þok olmuþlardý.
- Sübhanallah! Bir yanlýþlýk var bunda.

- Evet, bir Velinin ne iþi olur sultanýn sarayýnda?
- Boþuna gelmiþiz.

Bu duygularla þehirde dolaþmaya baþladýlar.
Bir terzi dükkanýnýn önünden geçiyorlardý ki,
terzi, bu yabancýlarý görünce;
- Hýrsýzlar! Makasýmý siz çaldýnýz! diye bastý feryadý.

Meðer biraz önce makasý çalýnmýþ adamýn.

Garipler;
- Hayýr, biz hýrsýz deðiliz! demeye kalmadý ki, iki zabýta memuru yetiþti hemen.

Ellerini baðlayýp sultana çýkardýlar.

Emretti hükümdar:
- Derhal hapsedin!

Sultan bu emri verirken, Ýbni Hafif hazretleri de yanýndaydý.

Müdahale etti hemen:
- Hükümdarým, yanlýþ yapýyorsunuz!

- Neden efendim?
- Bunlar hýrsýz deðil ki.

Sultan, Ýbni Hafif hazretlerini çok seviyor,
sözlerine kýymet veriyordu.

Derhal deðiþtirdi emrini.
- Býrakýn, çözün ellerini!

Gençler kurtulmuþtu hapisten.
Ýbni Hafif hazretleri, gençlerin kollarýna girip çýktý saraydan.

Eve doðru giderken sordu:
- Buraya benim için gelmiþtiniz deðil mi?

Hayretle birbirlerine bakýþtýlar.
- Evet efendim.

- Ben de sizin için gitmiþtim sultana.
- Anlamadýk efendim.

- Sultan, bazen böyle yanlýþ kararlar veriyor iþte. Bunlarý düzeltmek için yanýna gidiyorum ara sýra.

Gençler, hakiki bir Velinin huzurunda olmanýn sevincini yaþýyordu.