Abdülmuttalib’in yýllar önce bir nezri vardý:
- Ya Rabbi! Bana on oðul verirsen, birini senin için kurban edeceðim, demiþti.

Ve on oðlu olmuþ, içlerinden en fazla Abdullahý seviyordu.
Çünkü Nur-u Muhammedi “sallallahü aleyhi ve sellem” onun alnýnda parlýyordu.

Bir gece, ses duydu rüyasýnda:
- Ey Abdülmuttalib! Adaðýný yerine getir!

Uyandý.
O gün bir koç kesti.

Ýkinci gece yine ikâz edildi:
- Daha büyüðünü kes!

Uyanýp, bir sýðýr kesti.

Üçüncü gece yine bir ikâz:
- Ondan da büyüðünü kes!

Bu defa;
- Ondan büyüðü nedir ki? diye sordu.

Cevabýnda;
- Hani sen, vaktiyle “On oðlum olursa, birini kurban edeceðim” demiþtin ya. Ýþte o adaðýný yerine getir! denildi.

Uyanýp hatýrladý adaðýný.

Çocuklarýný toplayýp, yýllar önce yaptýðý adaðý bildirdi ve;
- Birinizi kurban etmem gerekiyor, dedi.

Hepsi de boynunu büküp;
- Canýmýz Allah yoluna feda olsun! dediler.

Gözleri yaþardý.
Ýyi de hangisini kurban edecekti?

Kur’a çekti. Abdullah’a çýktý.
En çok sevdiði bu ciðerparesinin eline yapýþýp geldi Kâbe yanýna.

Elinde býçak, yatýrdý yere.
Kureyþin ileri gelenleri toplanmýþ, hayret dolu bakýþlarla onu seyrediyorlardý.

Tam býçaðý çalýyordu ki, Kureyþten biri; - Dur! Sakýn kesme! diye baðýrdý.

Baþýný çevirip sordu:
- Neden?

- Böyle yaparsan âdet olur. Herkes oðlunu nezredip keserler, dedi.

Hak verdi bu söze.
Ve vazgeçti kesmekten.
Gün görmüþ bir alime gidip halini arzetti.

Alim sordu:
- Sizde bir insan diyeti ne kadardýr?
- On devedir.

- Öyleyse “on deve” ile, “oðlun” arasýnda kur’a çek. Kur’a oðluna çýkarsa, on deve ilave edip bir daha çek. Kur’a develere çýkana kadar buna devam et! Dedi.

Dediði gibi yaptý.
Ýlk kur’a Abdullah’a çýktý.

On deve ilave edip çekti.
Yine Abdullah’a çýktý.

Onuncu kur’a develere çýkýnca, yüz deveyi kurban edip,
etlerini fakirlere daðýttý.