Muhacir sahabilerden Abdurrahman bin Avf hazretleri “radýyallahü anh”, yaþlý haline raðmen Bedir cengine katýlmýþtý.

Ýki taraf yerlerini almýþ, birazdan tarihin en mühim ve anlamlý cengi baþlayacaktý.
O ara, Medineli iki delikanlý yanaþtý bu gün görmüþ ihtiyarýn yanýna.
- Amca, bakar mýsýnýz!
- Buyurun evlatlar.

- Siz, Ebu Cehili tanýrsýnýz herhalde?
- Tabii, tanýyorum.

Gençler heyecan yüklüydüler.
- Onu bize gösterir misiniz?
- Olur, ama niçin?

- Onunla bir hesabýmýz var da bugün.
- Onunla hepimizin hesabý var.

- Ama biz yemin ettik amca.
- Ne yemini ettiniz?

- Duyduk ki, Peygamber efendimiz aleyhisselamý çok üzmüþ bu alçak. Ýþte biz yemin ettik ki, onu öldürmeden ayrýlmayalým cenk yerinden. Ya o ölmeli, ya da biz.

Gençlerin bu sözleri ihtiyar sahabinin çok hoþuna gitti.

Gözüyle düþman saflarýný taradýktan sonra, eliyle iþaret etti.
- Ýþte ey civanlar, Ebu Cehil, düþman saflarý arasýnda ileri geri dolaþýp, kâfirlere bir þeyler söyleyen iri gövdeli, kara kuru adamdýr, gördünüz mü?

Gençler, baþlarýyla “Evet” iþareti yapýp, kartal bakýþlarýný onda sabitleyerek;
- Onun iþi, inþallah bugün tamamdýr! diye mýrýldandýlar.

Sonra ikisinin de eli hýzla kýlýçlarýna gitti.
Elleri kabzalarda, gözleri o Allah düþmanýnda olarak sabýrsýzlýkla hücum emrini beklemeye koyuldular.

Kimdi bu gençler?

Ýyi de kimdi bu gençler?
Bunlar, Afra hatunun iki oðlu “Muaz” ve “Muavvez” kardeþlerdi “radýyallahü teâlâ anhüma”.

Ve Efendimiz aleyhisselam harbi baþlattýlar:
- Hücuuum!

Bir anda, sert bir yaydan fýrlayan ok misali yerlerinden kopan gençler, birer “Þahin” gibi yüzlerce kâfirin üzerinden aþarak hedeflerine ulaþtýlar.

Önce, Muaz, sokuldu koca kâfire.

Kýlýcýný þimþek gibi kaldýrýp, þiddetle çaldý bacaðýna.
Dengesini kaybeden Ebu Cehil, deveden aþaðý yuvarlandý.

Ýki kardeþ Ebu Cehil’in üzerine çullanýp, cansýz düþene kadar kýlýç vurdular.

Ýþte tam bu sýrada Resulullah efendimiz;
- “Ebu Cehilin halini bilen var mý?” diye sordular eshaba.

Bir kaç sahabi, bunu öðrenmek için hemen harp meydanýna koþtular.
Yetmiþ kadar kâfir ölüsü arasýnda, Ebu Cehil’in leþini arayacaklardý.

O vakit Ebu Cehil’in Cehennemlik bedeni, “Muaz” ve “Muavvez” kardeþlerin þerefli kýlýçlarýyla kanlara bulanmýþ olarak, yerde can çekiþiyordu.